Showing posts with label Poetry. Show all posts
Showing posts with label Poetry. Show all posts

Saturday, April 19, 2014

31


'Tis not to see the world 
As from a height, with rapt prophetic eyes,
And heart profoundly stirred;
And weep, and feel the fulness of the past, 
The years that are no more! 
It is to spend long days 
And not once feel that we were ever young.

Growing Old - by  Matthew Arnold

3029282726

Friday, April 19, 2013

30

30

சமயத்தில் மாமா என்றும்
கூப்பிடத் தொடங்கிவிட்ட
சிறுவர்கள் தொலைவில் கண்டால்

கூச்சலைப் பொறுத்துக் கொள்ளத்
தவறினேன். கிழவனானேன்

முப்பது வயதாயிற்று 
முதுமையும் வரலாயிற்று

வெயில்களை, மழையைக், காற்றைப்
பனிகளை பயந்து கொள்ளப்
பெரியவர் சொல்லித் தந்தார்

முப்பது வயதாயிற்று 
முதுமையும் வரலாயிற்று

கண்கள்மேல் கையைப் பாம்பின்
படமெனக் கவிழ்த்துக் கொண்டு
(தெருக்களில் தன்னை யாரோ
அழைத்ததாய்க் கருதித் தேடிப்)
பார்க்கிற வயதில் பாதி
கடவுளே வந்தாயிற்று

- ஞானக்கூத்தன்
கணையாழி, நவம்பர் 1971



29282726

Friday, September 7, 2012

சில கண்ணன் பாசுரங்கள்



நாளை கிருஷ்ண ஜெயந்தி. அதை முன்னிட்டு ஒரு சிற்றுரை:



குறிப்பிட்ட பாடல்கள்:

தாய்முலைப் பாலில்  அமுதிருக்கத் தவழ்ந்து தளர்நடை இட்டுச்சென்று
பேய்முலை வாய்வைத்து நஞ்சையுண்டு பித்தனென்றே பிறர் ஏசநின்றாய்
ஆய்மிகு காதலோடு யானிருப்ப யான்விட வந்த என் தூதியோடே
நீமிகு போகத்தை நன்குகந்தாய் அதுவும் உன் கோரம்புக்கு ஏற்குமன்றே
(701)

Thursday, April 19, 2012

29

பதில்

தெருக்களில் திரிந்தேன்.
வானக்
காட்டிலே மாலைப்போதின்
குழப்பத்தில் சிக்கிக்கொண்டேன்.

நான்நின்றால்
தானும் நின்று
நான் சென்றால்
தானும் மேலே
தொடர்கிற நிலவைப் பார்த்தேன்.

வானத்தில் வர்ணக்கோலம்
விசிறிடத்
திகைத்த மீனைப்
போய்க் கொத்தும் பறவை போல
ஒரு கேள்வி மனசுக்குள்ளே.

என்னடா செய்வாய் தம்பி
பெரியவன் ஆனபின்பு
என்றொரு கேள்வி கேட்டார்
இளமையில் சிலபே ரென்னை,

அன்று நான் அதற்குச் சொன்ன
பதிலொன்றும் நினைவில் இல்லை
இன்று நான் என்ன சொல்வேன்?
அதைக் கேட்க அவர்கள் இல்லை.

- ஞானக்கூத்தன்

28, 27, 26

Monday, November 28, 2011

நிகழ் - பா.வெங்கடேசன்


பொதுவாக எனக்கு புதுக்கவிதைகள் பிடிப்பதில்லை. அதனால் படிப்பதில்லை.

அதனால் தான் - ஐம்பது வயது கடந்துவிட்ட பின்பும் -புது என்ற (என் புரிதலில்) perjorativeஆன முன்னொட்டைப் பிடிவாதமாக பயன்படுத்துகிறேன்.

புதுக்கவிதை எழுதும் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. அடுத்தவர் புதுக்கவிதைகளை படிக்கும் மனநிலையைக் கொஞ்சம் கூடப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

Monday, October 3, 2011

Appreciation, Criticism and the Artist


(an) ordinary emotional person, experiencing a work of art, has a mixed critical and creative reaction. It is made up of comment and opinion, and also new emotions which are vaguely applied to his own life. The sentimental person, in whom a work of art arouses all sorts of emotions which have nothing to do with that work of art whatever, but are accidents of personal association, is an incomplete artist. For in an artist these suggestions made by a work of art, which are purely personal, become fused with a multitude of other suggestions from multitudinous experience, and result in the production of a new object which is no longer purely personal, because it is a work of art itself.

Tuesday, August 23, 2011

குளிக்கப் படுத்தும் கண்ணன்

இன்று ஸ்ரீஜெயந்தி. வருடந்தோரும் இதையொட்டி கொஞ்சம் பெரியாழ்வாரைப் புரட்டிப் பார்ப்பது வழக்கமாகிவிட்டது. இம்முறை கிடைத்த சில முத்துகள் இதோ:

யசோதை கண்ணனைக் குளிக்க வைக்க படாதபாடு படும் பாடல்கள் (பெரியாழ்வார் திருமொழியின் இரண்டாம் பத்தின் நான்காம் திருமொழி)

Tuesday, August 9, 2011

காட்சி ராமாயணம்

கம்பனோட ராமாயணம் காட்சி ராமாயணம். ராமனே அவனுக்கு ராமாயணம் இப்படி நடந்ததுன்னு சொல்லிருக்கான். நரசிம்மனே அவன் முன்னால வந்து இரணியன் வதை எப்படி நடந்ததுன்னும காட்டிருக்கான். அதில திருமகள் வரா. .... கம்பன் ..கண்ணாறப் பார்த்து பாடின பாட்டுக்கள் இது. நினைச்சுப் பாடினதில்லை. பார்த்துப் பாடினது.

மர்ரே ராஜம் பதிப்பித்த கம்பராமாயணத்தில் பங்காற்றிய தனது தந்தை, இவ்வாறு சொன்னதாக, 'புலிநகக் கொன்றை' பி.ஏ.கிருஷ்ணன், 'எந்தையின் காலம்' கட்டுரையில் எழுதியிருந்தார்.


கம்பனின் காட்சியைக் கண் முண் எழுப்பும் விவரணைகள், அவருடைய 'sense of drama' பற்றி பலர் எழுதியிருக்கிறார்கள். நானேகூட வாயாடியிருக்கிறேன்.

வாசகர்களுக்கு மட்டும் தான் வர்ணணைகள் என்றில்லை. கதைமாந்தரின் உரையாடல்களிலும் காவிய நயத்துடன் வர்ணணைகள் இருக்கும். ஆனால், வாசகர்களைப் போல அல்லாமல், கதைமாந்தரான நாங்கள் 'பார்த்தே குறிப்புணர்ந்து கொள்ள' முடியும், என்று சொல்லும் விதமான ஒரு பாடலை நேற்று படித்தேன்...

அனுமன் சீதையைப் பார்த்துவிட்டு, அரக்கர்களுடன் சண்டையிட்டு, இலங்கைக்கு தீவைத்துவிட்டு வந்ததை, அங்கதன் முதலியோருக்கு விவரிக்கிறான். அவர்கள் பதில்:

'பொருதமை புண்ணே சொல்ல, வென்றமை போந்த தன்மை
உரைசெய, ஊர் தீ இட்டது ஓங்கு இரும் புகையே ஓத
கருதலர் பெருமை தேவி மீண்டிலாச் செயலே காட்ட
தெரிதர உணர்ந்தேம்; பின்னர், என் இனிச் செய்தும்?'என்றார்


பொருதமை புண்ணே சொல்ல - நீ சண்ட போட்டது, ஒடம்புல இருக்குற புண்ணே சொல்லுது
வென்றமை போந்த தன்மை உரைசெய - நீ ஜெயிச்சது, நீ உயிரோட திரும்பி வந்ததுலேர்ந்தே தெரியுது
ஊர் தீ இட்டது ஓங்கு இரும் புகையே ஓத - ஊருக்கு தீ வச்சது, இங்க வரைக்கும் தெரியுற மாதிரி ஓங்கி வளர்ந்த புகையே சொல்லுது
கருதலர் பெருமை தேவி மீண்டிலாச் செயலே காட்ட - நீ சீதாதேவியைக் கூட்டிகிட்டு வராதது (அது எவ்வளவு கடினமான செயலா இருந்திருக்கும் 'ங்கறது) எதிரியோட வலிமையைக் காட்டுது
தெரிதர உணர்ந்தேம் - இதெல்லாம் எங்களுக்கு புரிஞ்சிருச்சு
பின்னர், என் இனிச் செய்தும்? - இதுக்கு மேல நீ என்னா சொல்றது?

"கதைமாந்தரே இவ்வளவு கவனிக்கிறாங்கன்னா, வாசகன் நீ எவ்வளவு கவனிக்கணும்"-ன்னு கம்பர் சொல்ற மாதிரி இல்ல?

Sunday, April 17, 2011

கவிதானுபவம்

இன்றொரு சிற்றிதழில் ஒரு கவிதை படித்தேன்.
ஒத்துக்கொள்கிறேன். எனக்கு கவிதையைப் பற்றி ஒன்றும் தெரியாது.
தெரியாதவற்றைப் பற்றி வாயாடுவதில்லை என்று புத்தாண்டு சபதம், ஆதனால் என் கவிதானுபவத்தைப் பற்றி ஒன்றும் சொல்லப்போவதில்லை.

நல்ல கவிதைகள் அவற்றின் வாசகர்களை கண்டடையும் தன்மையுடையவை என்று சொல்லக்கேள்வி.

அதனால், அக்கவிதை, அதன் வாசகரை கண்டடையும் பொருட்டு இவ்விடம் இடுகிறேன்.

Sunday, March 13, 2011

Puranaanooru - a long ramble



The posts trumpeted in the podcasts are: Read earth pouring rain and context & Appraisal

Hope this gets some of you hooked into sinking your teeth into the real thing.
Do check out blogger, music-critic Suresh's Kuruntokai translations here

Tuesday, November 30, 2010

Two Quotes

Owen had always thought of himself as a rational person, capable of perspective. As a schoolboy, he'd read Othello. O, beware, my lord, of jealousy! It is the green-eyed monster, which doth mock the meat it feeds on. What paltry aid literature turned out to be when the feelings were yours and not others'

- Devotion a short story from the collection: You Are not a Stranger Here by Adam Haslett

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Time To Stop - AK Ramanujan

There are times
when
going to
museums
makes you see

pointilliste anthills,

Picasso faces on milkmen
framed in the living room
window,

a violet shadow
all around a dead
or dying cow
and you come
back at night to see
how it looks
under the gaslight,

and after an accident,
blood
looks remarkably
like fresh paint.

Then it’s time to stop
going to museums

Wednesday, October 13, 2010

Of Woody, Kambar, Rorschach and Yours Truly

Some stiff stuff ahead. You have been warned

There is something inexplicably tragic about the fact that each rasika's experience of a work of art is different.

It renders an artist's attempt to manipulate the viewer/reader's experience into a pre-determined mould, not only infra-dig but also impossible. That an artist can have no consideration whatsoever about what the receiver's experience ought to be, is something I find hard to swallow. I can at best agree with the argument that such lack of consideration does not necessarily proceed from artistic pride, but due to the sheer impossibility of knowing what kind of experience one's art invokes in the one receiving it.

Thursday, September 2, 2010

Like a Child

It is that time of the year again.

The day we celebrate the child god. And quite unlike other birthday festivals like Christmas, Vinayaga Chathurthi, Ramanavami etc. this one feel special, because there is special emphasis on the child-God Himself. i.e. not a child who shall one day grow-up and become the God commanding awe. Which is why the feeling of celebration and endearment, come so naturally without piety and its attendant grown-up-ness.

As has become an annual custom I was reading periyAzhwAr today. Arguably the most pleasing, universally appealing , easy-on-the-cerebrum poems in the divya prabhandham. And sheer delight.

In an earlier post I had written about the appeal of celebrating the omnipotent as a child. PeriyAzhwAr explores various facets of this in several poems, which I will try to give some examples in the rest of this post.

YasOdhA, after witnessing the various of acts of the Lord is afraid to nurse him. A whole decad of poems end with the refrain


.. உன்னைஅறிந்துகொண்டேன்
உனக்குஅஞ்சுவன்அம்மம் தரவே.


Which is even more scintillating when taken out of context. Isn't the inseparable joy and terror of parenthood about bringing something into the world, which one can never understand or control fully? Imagine a mother having a தம்மின் தம்மக்கள் realization way way ahead of schedule and that too suddenly, rather than gradually.

But then the Lord's mother has to lord over the Lord


அள்ளி நீ வெண்ணெய் விழுங்க
அஞ்சாது அடியேன் அடித்தேன்


One of the poems seemed even Jocastian to me, but let me not derail this post!

Notable are the poems in the அம்புலிப் பருவம் which describe the stage of childhood when the child is shown the moon. It is the நிலா நிலா ஓடி வா routine but more like: "for your own good, you better be here Mr.Moon".

And here is a sample of the threat:

சிறியெனென்று எண்ணி இளஞ் சிங்கத்தை இகழேல் கண்டாய்
சிறுமையின் வார்த்தையை மாவலியிடைச் சென்று கேள்


Now that's more like it !

The one that made my morning is the following last lines from a poem in that section.


தக்கது அறிதியேல் சந்திரா சலம் செய்யாதே
மக்கள் பெறாத மலடன் அல்லையேல் வா
கண்டாய்



Today, our civilized self, can't help feeling an 'ouch' when reading the epithet 'barren'. But I feel inclined to take it in the spirit of poet-King who famously said a childless man's life is quite useless


மயக்குறு மக்களை இல்லோர்க்குப்
பயக்குறை இல்லைத் தாம்வாழும் நாளே

And as mentioned in the earlier post, the appeal of these poems is incredibly heightened when one thinks of PeriyAzhwAr, as a man who never had a grandchild. So when he asks the moon to double up, I can see a sort of camaraderie in that familiarity.

Art thou barren
My moon brother?
Child-Lord beckons
Come thee hither



PS: Here are some links

Monday, August 23, 2010

Giving and Receiving


Today is ONam. The day Mahabali comes from the netherworld that Trivikrama pushed him into, to see his subjects live well. The just and fair King who was 'tricked' by Vishnu. The man who 'gave' to the Lord himself.

கொண்டானை அல்லால் கொடுத்தாரை யார் பழிப்பார்
மண் தா என இரந்து மாவலியை , ஒண் தாரை
நீர் அங்கை தோய நிமிர்ந்திலையே, நீள்விசும்பில்
ஆரம் கை தோய அடுத்து

Would anyone but blame
The one who received
Than the One
Who gave?


is a feeble translation of the first line of this pAsuram from Poigai aazhvAr's 'mudhal thiruvandhAdhi'.The rest of the lines talk about the how when Mahabali seals his promise with the ritual of water exchanging hands, the midget Vamana rose to the imposing form of Trivikrama, whose shoulders brushed with the heavens.






Why did Vishnu have to defeat Mahabali ? Where is the 'defeat' of evil, in this whole thing? Why resort to devious trickery to fool such a noble man?

Kamban, even puts a different spin on it. He says Mahabali was aware that the midget vAmana was the Lord himself. But still rebuffed his guru Sukracharya's warning.

நினைக்கிலை என் கை நிமிர்ந்திட வந்து
தனக்கியலா வகை தாழ்வது வாழ்வு-இல்
கனக்கரியானது கைத்தலம் என்றால்
'எனக்கிதன் மேல் நலம் யாது கொல்' என்றான்


You did not think this thus:
As my hands rise to give
If the hands that are
Unbecomingly cupped below
To receive
Are that of the Lord
Who is beyond Life and Death
What more can I ask?


What could have been the 'message' of the incarnation? Upon cursory reading it does appear that the Lord drops a few notches and Mahabali rises a few.The giver is magnanimous. The one who received and then has forgotten he received, is the one to be frowned upon.


Quite curious that Poigai AzhwAr should be saying this isn't it? He doesn't seem to be toeing the party line. One would expect him to defend his Lord against his detractors.


But, where the poker faced poigai azhwar perhaps betrays a chuckle is his usage of the familiar singular for the receiver (கொண்டான்) and the respectful plural for the giver (கொடுத்தார்).


The azhwAr is actually making short work of the detractors by using their own language and expressions but turning the argument on its head.Would anyone ('in their right minds' one has to add to read between the lines) fault the One who gave us the Whole World? Shouldn't everyone blame the one who 'received' the worlds from Him and then assumed the world was his own to give away. Isn't this what leads Mahabali promise to the midget he would donate 'anything'.

I'll confess that the pretense of piety thus far is as far as I could get. But you actually needn't subscribe to the 'humility message' to enjoy this one.It was a pretext to write about the subtlety in Poigai AzhwAr's expression.

Wednesday, June 9, 2010

Clap Now!

அளந்திட்டதூணை அவன் தட்ட ஆங்கே
வளர்ந்திட்டு வாளுகிர்ச்சிங்கவுருவாய்
உளந்தொட்டு (இ)ரணியன் ஒண்மார் வகலம்
பிளந்திட்ட கைகளால் சப்பாணி
பேய்முலையுண்டானே! சப்பாணி !

When Hiranyan tapped the pillar strong
Out you came in imposing form
Of a lion, wide open his chest you tore
With these little hands I adore
Clap my darling!
Who suckled the demoness
To Death
Clap!


Among the several stages in piLLaithamizh, one of the stages is the 'chappANi paruvam' which refers to the phase when the child learns to clap its hands together (chappANi).PeriyAzhwAr's piLLaithamizh songs are among the pAsurams that interest me the most. The philosophic nuances of, say a, nammAzhwAr earns more reverence, on the other hand, some of periyAzhwAr's songs are more visceral in their appeal and direct and simple.

Some examples before I proceed:


ஒரு மகள் தன்னை உடையேன்,
உலகம் நிறைந்த புகழால்
திருமகள் போல் வளர்த்தேன்
செங்கண்மால் தான்கொண்டு போனான்

To all the world's fair praise
Like a princess I did raise
The one daughter I had
The god with lotus-like eyes
Took her from me in a trice

Suspending reverence, one can speculate what may have happened to AndAL. When children her age were content with their play and chores, was she the madcap girl who nursed divine fantasies to an extreme end ? Was it her father who passed on his obsessions to her ? (Did he perhaps pass on his poems as hers ?) What became of her ? Why couldn't she be like everyone else and bear him his grandchildren ? Amid these flurry of questions, one can even see the whole of his piLLaithamizh as a longing of a man who never had - or worse still, never would have - grandchildren of his own.

The divinity of children is a motif that springs up across religions. The non-judgemental nature of a child is perhaps a state that the one with a spiritual quest is longing for. Vice-virtue, good-bad, dirty-clean and such classifications clog the way up till the very end. A sample of this is one of my favorites


வட்டு நடுவே மலர்கின்ற மாணிக்க
மொட்டு நுனியில் முளைக்கின்ற முத்தேபோல்
சொட்டு சொட்டென்ன துளிக்க துளிக்க
என் குட்டன் வந்தென்னை புறம் புல்குவான்
கோவிந்தன் வந்தென்னை புறம் புல்குவான்.

Like a pearly tip of bud
Each droplet forms and drops
As my darling slowly walks up and
Hugs me from behind my back
As my Govindan
Hugs me from behind my back

It is a delicate balance that PeriyAzhwAr has passed (and my translation attempt has not) in managing to make you feel the beauty of the moment without evoking your disgust for the little child urinating as he walks to his mother. The poem works precisely because the non-judgemental nature of the child is communicated to the reader. The scene captured appeals directly and at the same time the child-like state (by extension the divine) sparks the reader's longing.

Now, how do we reconcile the child with the omnipotent ? Perhaps the child-like calm itself proceeds from the assurance of strength ? But aren't we traditionally accustomed to seeing strength in demonstration ? In the first poem that I quoted, PeriyAzhwAr doesn't bother reconciling. He depicts the seeming contradictions as they are and just lets us gasp. Imagine such a blood-soaked R rated line being sung to a baby!

Like every good poem reader one is expected to grab it and run away from the original context to make the poem one's own. Forget that he is singing to the Lord but just to any child without an avatar history. These innocent hands have in them a life ahead. What does life have in store for the child ? Not all the possibilities ahead are likely to be cherubic.Will he be guided by will or will he be just reacting to situations (there I go judgemental again !). Perhaps we can leave that all for later. All that is true now is that the child is learning to clap. The beauty of the moment rooted deeply in the present - the only reality. After all, what can be more transient that childhood?

It is inevitable my dear that you will go on to become a man - with all the trappings of adulthood. So what? Clap now!

Monday, May 3, 2010

Appraisal in PuranAnooRu

வேந்தற்கு ஏந்திய தீந்தண் நறவம்
யாம்தனக்கு உறுமறை வளாவ, விலக்கி,
வாய்வாள் பற்றி நின்றனென்’ என்று,
சினவல் ஓம்புமின் சிறுபுல் லாளர்!
ஈண்டே போல வேண்டுவன் ஆயின்,
‘என்முறை வருக’ என்னான், கம்மென
எழுதரு பெரும்படை விலக்கி,
ஆண்டு நிற்கும் ஆண்தகை யன்னே.
-
புறநானூறு (292)


Warriors line for the rationed beer
Some men raise concern:
"He breaks the queue, 'should be made clear.
Discipline he should learn"
"Blades of grass you are, I fear
Tame your belly burn
When the battle call rings loud and clear
He waits not for his turn"

Wednesday, April 7, 2010

Poets Cornered

விதியினை நகுவன அயில்வழி- பிடியின்
கதியினை நகுவன தளர்நடை-கமலப்
பொதியினை நகுவன புணர்முலை- கலைவாள்
மதியினை நகுவன வனிதையர் வதனம்
- பால காண்டம், கம்பராமாயணம்

"X is mocked at by Y (which is greater)" is the framework of this verse.


I maintain a largely hostile attitude towards verse libre- particularly in Tamil. There has been a historical overemphasis on capturing the moment and expressing, to the extent of viewing form and conscious sculpting as antithetical to art itself.I find spontaneity hard to see spontaneity as its own argument.The pretense of spontaneity is sometimes at the core of a poem.

There has been a lot of lip-service paid to the expression: 'knowing the grammar before breaking it', that I am bordering cynical on that. But there are some pretenses of spontaneity that do pull me back, make me enjoy and even believe (or atleast want to believe) the importance of 'the moment', the afflatus overpowering rules. (a la ஆத்திரம் கொண்டவர்க்கே கண்ணம்மா/ சாத்திரம் உண்டோடீ)

How would have Kambar written the above verse ? Surely surely not in the same order of the lines above. The first line in all probability came last. After he had comparators for the others, he struggles to find comparators for the spear-like gaze of the women. The gaze mocks at the rule of finding a comparator. He has to break the rule or atleast there is a pretense of grasping for a comparator and failing - and making a poem out of it. He presents an exceedingly convincing exceptional situation where one cannot be bound by the rules when floored by beauty.

Kambar is all about lovely visual comparisons and exaggerations (பொய்யோ எனும் இடையாள்). So to see him stumped - even if only once - and even if he is just pretending for effect, elevates this verse to great heights. And reminds of me of a little something written about half a century later by Matsuo Basho:

It's like nothing
They compare it to
The summer moon



PS: I am sucker for works where the artist presents his struggle (or his feigning of it) for finding expressions.

Sunday, February 14, 2010

தனியன்களுக்கான தனியன்

வேலப்பர் தின* சிறப்புக் கவிதை

பிடிபிழைத்த வேல் எறிந்தலுத்தோய்
அம்பெய்திடாதே கானமுயல் நோக்கி
குடிகெடுக்கும் சமரசம் கசண்டு - வாழ்வில்
வாய்த்திடாத கனாக்களே ஊக்கி


* பெயர் உபயம்: சூனாபானா

Wednesday, July 22, 2009

Red earth, pouring rain and context


What could my mother be
to yours? What kin is my father
to yours anyway? And how
Did you and I meet ever?
But in love
our hearts have mingled
as red earth and pouring rain

- translated by AKRamanujan (Kuruntokai 40)



The identity of the man who wrote the original lines is unknown. He goes by the attributed pseudonym sempulappeyalneerar (quite literally 'the red earth and pouring rain' dude).A few years back I read about AKR's translation making it to the series of international poems in the London subway. I was naturally excited that something I thought intensely local was sufficiently universal in context to make it there. "Well it was deemed universal enough to be translated into English, dummy" I had to remind myself.

Popular culture then took away my baby. The lines made it to film songs... twice.There was an Indianenglish novel with that title. It is a matter of time before newscasters use the expression daily and wring the imagery dry.

The sense of proximity that language gives is illusory. That something written ages back manages to make sense today is amazing in its universality. However I am always riddled with doubt regarding our understanding/appreciation. Time should have rendered it impossible. The changed priorities, change in social structures and other such biggies should have made the emotions and central concepts substantially irrelevant. We may be looking at it upside down and not knowing it at all.We are most certainly looking at it wearing today's glasses.

PuranAnooru praises kings for their 'valour' in being determined in gutting the houses of opponents and being unswerved by the wails of women and children. Of course there are exceptions,but this is the rule. That is too alien to us to have a shot at universality. The 'life' of a work of art is tied to the limited perceptions of 'acceptability' that have evolved over time.

Ajivakas - a sect of wandering religious philosophers who existed in the last few centures of the BCE and preached a kind of determinism. This was so not karma, in that the Ajivika philosophy says "things just happen, don't try and attribute reasons". For want of a religious vehicle (like Jainism and Buddhism) they dwindled in importance in recorded history. And as irony would have it their theory mingled with what grew to be a pan-Indian force: karma. The difference is hardly noticed in today's common understanding.

Oozh (ஊழ் external pre-determination) and vinai (வினை cause-effect based reasoning for events) became jammed together as one word oozhvinai (ஊழ்வினை) ! How's that for reconciliation.

Now coming back to the poem

In today's reading the emphasis of the poem is on the love.The romanticization of the unlikeliness of the mingling of disparate people. But under the Ajivaka lens (it is said that they had much sway back and many of the anonymous Sangam poems may be Ajivakan), the reading of the poem would de-emphasize the love. The emotion, so to speak, would be irrelevant as the moving force in a pre-determined scheme of things. Earth and rain are as willess as one can get.Perhaps I am running it aground by over-reading and making too much out of ti.

But the extent to which, something as free-will-y as possible as literary appreciation, is actually restrained by the movements in history is fascinating. Pre-determination I guess !

PS: Thanks to a interesting article in magazine thamizhini's June edition about oozh vs. vinai by karu.Arumugathamizhan (ஊழிற் பெருவலி யாவுள)

Tuesday, July 14, 2009

Preserve it in Colloquial

Accent is something other people have.

Kind of the same with colloquialism too. I came to realize only when I moved to Chennai that many of the bread-and-butter usages in my Tamil were local to Madurai. However certain colloquialisms seem to be chaste expressions that have lost currency in the more 'formal' language that exists today. I keep running into them very now and then. Here's the most recent one...

மொத்து a common expression for 'a good thrashing' is something I haven't heard outside Madurai.

Yesterday I was in Thiruvaathavoor. Birthplace of the poet-saint ManickavAsagar. The temple of had a sannidhi for him with one of his poems written in a plaque outside. Describes legends about SivaperumAn including the story of how he was whipped by a Pandiyan King.

பண்சுமந்த பாடற் பரிசு படைத்தருளும்
பெண்சுமந்த பாகத்தன் பெம்மான் பெருந்துறையான்
விண்சுமந்த கீர்த்தி வியன்மண்ட லத்தீசன்
கண்சுமந்த நெற்றிக் கடவுள் கலிமதுரை
மண்சுமந்து கூலிகொண் டக்கோவால் மொத்துண்டு
புண்சுமந்த திருமேனி பாடுதும்காண் அம்மானாய்