Wednesday, April 19, 2017

34


I have never been able to understand where people got the idea that democracy was in some way opposed to tradition. It is obvious that tradition is only democracy extended through time...It is the democracy of the dead. Tradition refuses to submit to the small and arrogant oligarchy of those who merely happen to be walking about. All democrats object to men being disqualified by the accident of birth; tradition objects to their being disqualified by the accident of death.
....
Poetry is sane because it floats easily in an infinite sea; reason seeks to cross the infinite sea, and so make it finite. The result is mental exhaustion...

To accept everything is an exercise, to understand everything a strain. The poet only desires exaltation and expansion, a world to stretch himself in. The poet only asks to get his head into the heavens. It is the logician who seeks to get the heavens into his head. And it is his head that splits.

- GK Chesterton, Orthodoxy

 ஜனநாயகம் பாரம்பரியத்துக்கு விரோதமானது என்ற எண்ணத்தை, மக்கள்
எங்கிருந்து பெற்றார்கள் என்பது எனக்கு புரிந்ததே இல்லை. பாரம்பரியம் என்பது காலத்தின் மூலமாக நீட்சி பெறும் ஜனநாயகமே என்பது வெளிப்படை.... இறந்தவர்களின் ஜனநாயகம் அது. சந்தர்ப்பவசமாக இன்று உலகில் உலாவிக்கொண்டிருப்பவர்களின் திமிர்பிடித்த கட்டப்பஞ்சாயத்துக்கு,  பாரம்பரியம் அடிபணியாது.

பிறப்பின் அடிப்படையில் எவரும் ஒதுக்கப்படுவதை ஜனநாயகவாதிகள் ஒத்துக்கொள்வதில்லை;  பாரம்பரியமோ இறப்பின் அடிப்படையில் எவரையும் ஒதுக்க மறுக்கிறது.

.....

எல்லையிலா கடலின்மீது மிதப்பதால் மட்டுமே  கவிதை விவேகத்துடன் இயங்குகிறது.  (மாறாக) அறிவு, அதே எல்லையில்லாக் கடலை கடந்து, அதை எல்லைக்குட்பட்டதாக ஆக்க முனைகிறது. இதன் விளைவோ முழு மனச்சோர்வு.

சகலத்தையும் ஒத்துக்கொள்வது ஒருவித பயிற்சி.
சகலத்தையும் புரிந்துகொள்வது ஒருவித களைப்பளிக்கும் மெனக்கெடல்.

கவிஞன் உயர்வையும், விரிவாக்கத்தையும் மட்டுமே விரும்புகிறான், தன்னை விரித்துக்கொள்ள ஒரு உலகமே (அவன் தேடல்). சொர்க்கத்தில் தன் தலையை நுழைத்துக்கொள்வதே அவன் வேண்டுதல்.

தர்க்கவாதியோ சொர்க்கத்தையே தன் தலைக்குள் நுழைக்க முனைகிறான். இதில் மண்டை உடைவது அவனுக்குத்தான்.

-
ஜி.கே.செஸ்டர்டன்
சம்பிரதாயம்

32313029282726

Tuesday, April 18, 2017

இரு நிலாக்கவிதைகள்


பசி-கிள்ளி அழுகிற
பசுங்கிளி குழந்தையின்
அழுகையை அமர்த்து
அமர்த்த -
டம்ளரில் மணியடி,
தாலாட்டு பாடு,
தோத்தோ கூப்பிடு,
பூனைக்கு பூச்சாண்டிக்கு
பின்னணி குரல் கொடு
கழுதை 
என்னமும் செய்.
எனக்கொன்றும் இல்லை
ஆனால் ரேழிக்கு வந்து
நிலாக் காட்டாதே.
காட்டினால் எட்டு நாளைக்கு முன்
தட்டில் பூத்த
இட்டிலி ஞாபகம் 
அதற்கு வரும்.
எல்லோரும் ஏறினால்
அப்புறம்
அழுகைப் பல்லக்கை
யார் சுமப்பார்கள்?

- கல்யாண்ஜி
கவிதை: அழுகைப் பல்லக்கு
தொகுப்பு: புலரி


உனைக்காணும் போதினிலே என்னு ளத்தில் 
   ஊறிவரும் உணர்ச்சியினை எழுது தற்கு
நினைத்தாலும் வார்த்தைகிடைத் திடுவ தில்லை 
   நித்திய தரித்திரராய் உழைத் துழைத்துத்
தினைத்துணையும் பயனின்றிப் பசித்த மக்கள்
   சிறிதுகூழ் தேடுங்கால், பானை ஆரக்
கனத்திருந்த வெண்சோறு காணும் இன்பம்
   கவின்நிலவே உனைக்காணும் இன்பம் தானோ! 

- பாரதிதாசன்
புரட்சிக்கவி

Friday, April 14, 2017

பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும்


(ஹிந்து மதஞானிகள்) யாரும் ‘மனிதர்கள் அனைவரும் சமம்’ என்று பிரசாரம் செய்யவில்லை. ‘மனிதர்கள் அனைவரும் கடவுளின் பார்வையில் சமமானவர்கள்’ என்றே பிரசாரம் செய்தனர். இது யாரையும் தொந்தரவு செய்யாத கருத்து என்பதால், இதை நம்புவதில்லோ, பிரசாரம் செய்வதிலோ யாருக்கும் யாதொரு தயக்கமும் இருக்க வாய்ப்பில்லை. 
.....

ஹிந்து சமுதாயம் ஒரு தார்மீக புத்துருவாக்கத்தை வேண்டி நிற்கிறது; அதைத் தள்ளிப் போடுவது ஆபத்து. இந்த புத்துருவாக்கத்தை தீர்மானிக்கவும், வழிநடத்தவும் வல்லவர்கள் யார் ?  தம்மளவில் அறிவுசார் புத்துருவாக்கம் பெற்றவர்களும் , அறிவுசார் விடுதலையின் வழியாக நம்பிக்கைகளைக் கட்டமைத்துக்கொள்ளும் நேர்மையும், உறுதியும் கொண்டவர்களும் மட்டுமே இதற்கு தகுதியானவர்கள்.  

இந்த அளவுகோலை வைத்துப் பார்த்தால், நமக்குக் காணக்கிடைக்கும் ஹிந்து சமுதாயத் தலைவர்கள்  எவரும் இத்தகைய பணிக்கு பொருத்தமானவர்கள் அல்லர். முதல்கட்ட அறிவுசார் புத்துருவாக்கம் அடைந்தவர்கள் என்று கூட அவர்களைப் பற்றிச் சொல்ல இயலாது. அப்படி ஒரு புத்துருவாக்கத்தை அவர்கள் அடைந்திருந்தார்கள் என்றால், பாமரப் பெருங்கூட்டத்தைப் போல் தங்களைத் தாங்களே ஏமாற்றிக் கொள்வதையும், பாமரர்களை ஏமாற்றும் போக்கையும் நாம் அவர்களிடையே பார்க்க மாட்டோம்.
.....
 ஹிந்து சமுதாயம் உளுத்துப்போய்க்கொண்டிருக்கும் இந்நிலையிலும், இத்தலைவர்கள்  வெட்கமின்றி  பழைய கொள்கைளின் மேன்மைகளை உவந்து பேசிக்கொண்டிருப்பர் – அந்தக் கொள்கைகளுக்கும் தற்கால சமுதாயத்திற்கும் எந்த சம்மந்தமும் இனி இல்லை, என்ற போதிலும். 

இந்தக் கொள்கைகள், அவை உருவான காலகட்டத்தில் எதோ ஒரு அளவுக்கு பொருத்தமாக இருந்திருக்கலாம் என்றே வைத்துக்கொண்டாலும்கூட, இன்று அவை வழிகாட்டியாக அல்லாமல் எச்சரிக்கையாகவே ஆகிவிட்டிருக்கின்றன.

(ஆனால்) இத்தலைவர்களுக்கு , பழைய அமைப்புகளின் மீது இருக்கும் விளக்குதற்கரிய மதிப்பு, தங்கள் சமுதாயத்தின் அடித்தளங்களை ஆராய்வதில் அவர்களுக்குத் தயக்கத்தை – ஏன், எதிர்ப்பு உணர்வையே கூட – ஏற்படுத்துகிறது.

.....
நம்பிக்கைகளை உருவாக்கிக்கொள்வதில் எந்தவித அக்கறையும் அற்றவர்களாக ஹிந்து வெகுஜன மக்கள் இருக்கிறார்கள் என்றால், ஹிந்துத் தலைவர்களும் அவ்வாறே. இன்னும் மோசமாக, இந்த நம்பிக்கைகளை யாராவது விலக்க முயன்றால், இத்தலைவர்கள் அவற்றின்மீது ஒரு அநியாயத் தீவிரம் கொண்டு விடுகிறார்கள்.

இதற்கு மகாத்மாவும் விதிவிலக்கல்ல.

மகாத்மாவுக்கு சிந்தனையில் நம்பிக்கை இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அவர் ஞானிகளின்  வழியில் செல்ல விரும்புகிறார். 
பழங்கருத்துகள் மீது பெருமதிப்பு நிறைந்த பழைமைவாதியைப் போல, ‘எங்கே தாம் சிந்திக்கத் தொடங்கினால்,  தாம் கெட்டியாகப் பற்றிக்கொண்டிருக்கும் கொள்கைகளும், ஸ்தாபனங்களும் நிலைகுலையுமோ’ என்று, பயப்படுகிறார். 

அவர் பரிதாபத்துக்குரியவர். ஏனெனில், ஒவ்வொரு சுதந்திரச் சிந்தனைச் செயல்பாடும் நிலையானதாகத் தோற்றமளிக்கும் உலகின் ஒரு பகுதியையேனும் உலுக்கிச் சிதைத்துவிடக் கூடியது தான்.

-------------------------------------------------------------------------
Annihilation of Casteக்கு, காந்தி தனது 'ஹரிஜன்' இதழில் எழுதிய பதிலுக்கு, அம்பேத்கர் எழுதிய பதிலில் என்னைக் கவர்ந்த சில பகுதிகள் இவை.

அனேகமா முன்னாடியே யாராவது (நல்லாவே) மொழிபெயர்த்திருப்பாங்க. ஆனா, அதை நீங்க படிக்காததால தான் இங்க வரைக்கும் இதைப் படிச்சிருக்கீங்க.

Wednesday, April 5, 2017

ராமாவதாரம்



ஆயிடை. கனலின்நின்று. அம் பொன் தட்டம் மீத்
தூய நல் சுதை நிகர் பிண்டம் ஒன்று. - சூழ்
தீ எரிப் பங்கியும். சிவந்த கண்ணும் ஆய்.
ஏயென. பூதம் ஒன்று எழுந்தது - ஏந்தியே.
(பாலகாண்டம் - திரு அவதாரப் படலம்)


நாகேஸ்வரஸ்வாமி கோவில் -கும்பகோணம் (10ம் நூற்றாண்டு)


அப்போது  அந்த  வேள்வித்  தீயிலிருந்து
தீ எரிவது போன்ற தலை மயிரும் சிவந்த கண்ணும் உடையதாக
அழகிய  ஒரு பொன் தட்டத்தின் மேலே
தூய்மையான அமுதத்தை  ஒத்த  ஒரு  பிண்டத்தை
தாங்கிக் கொண்டு விரைந்து எழுந்தது

புள்ளமங்கை போலவே,  அபாரமான சிறுசிற்பங்கள் நிறைந்த கோவில் இது.

வேள்வித்தீயின் ஜ்வாலைகள், கலைக்கோட்டு முனிவரின் மான்முகம், கால்மடக்கி அமர்ந்திருக்கும் விதம், அவர் கீழுடையின் மடிப்புகள், நெய்விடும் கரண்டி (!),  எழும்பும் பூதத்திடமிருந்து அவிர்பாகத்தை வாங்க எத்தனிக்கும் தயரதனின் ஆவல், பூதத்திற்கு நேர்-மேலே - நடந்துகொண்டிருக்கும் அதிசயத்தை வியக்கும் முனிவர் (வசிஷ்டர்?)..


இவை யாவும் எத்தனைச் சிறிய சட்டகத்தில் தெரியுமா? காண்க:



இந்த ‘பூதம்’ நம் புரிதலில் உள்ள பூதகணம் போல வடிக்கப்பட்டிருக்கிறது. வால்மீகியில் அவ்வாறு இல்லை.

வால்மிகி: பால காண்டம் 16 சர்க்கம்: 15 சுலோகம்

During the sacrifice, there emerged from the sacrificial fire a mighty being with unmatched splendour, his prowess and strength. He wore a black and crimson garment. He had a red face. His voice was similar to the sounds of a drum. He had whiskers of soft and shining tawny hair resembling the mane of a lion He had fine hair on his head. He was endowed with auspicious signs and adorned with splendid divine ornaments. His height resembled a mountain peak. He walked with the strides of a ferocious tiger. Similar to the Sun in radiance, he looked like the crest of a blazing fire. This divine being held like his beloved wife both hands, a large vessel made of gold purified, in fire, covered with a silver lid and filled with payasam (a preparation of rice in milk and sugar). It looked as though it was created by magic.


வான்மீக மூலக்கதை தமிகழத்தில் பல தலமுறைகளாக வழங்கப்பட்டு, முக்கிய கணங்களுக்கு ஒரு துல்லியமான காட்சிப்படுத்துதல்கள் (visual specificity), வளர்ந்து (அதாவது கதைசொல்லலிலேயே) எழுந்தபின்னர், அவற்றை சிற்பிகளும், புலவர்களும் வடித்தார்கள் என்று இந்த ஒற்றுமைகள் எண்ணத்தோன்றுகிறன.


தொடர்புடைய இடுகை