Monday, October 31, 2011

Death of the Author

சிறுகதை ஆகியிருக்கவேண்டிய சிந்தனைத் தெறிப்பை 'அப்படியே சாப்பிடுங்கள்' என்று தருகிறேன். எனது சோம்பல் தமிழ் வாசக உலகின் நல்லூழ்.
---------------------------------------------------------------------------------

தமிழ்போர்னோவின் அவல நிலை பார்த்து, நிவர்த்தி செய்ய ஒரு நற்றொடர் எழுதத் தொடங்குகிறான் ஓர் இளைஞன்.

மானங்காக்க புனைப்பெயர் தரித்தெழுதுகிறான். உயர்சரக்குக்குத் தகுந்த சிலாகிப்பு கிட்டுகிறது.தன் புனைப்பெயர் மீதே பொறாமைப்படுகிறான். அதே நேரத்தில் திரைவிலக்கவும் தயக்கம் - ஏனென்றால் அவனது பேசுபொருள் அப்படி - ஏற்கனவே வாசகர்கள் மத்தியில் அவனுடைய க்ரியா ஊற்றைப் பற்றிய தேடல் தொடங்கிவிட்டது.

அந்த genreக்கே உரித்தான incredulousness, fantasyத்தன்மையை தவிர்த்து ஒரு authenticyஐ அவன் கொண்டு வருவது தான் அவனது appealஆக இருக்கிறது. 'இத்தனை authenticity கற்பனையால் சாத்தியம் இல்லை' என்று வாசகர்கள் நினைக்கிறார்கள். " Either he lives a life of unbridled experiences or possesses an imagination fueled by unreal levels of perversion. Either case, his is so good that his personality is bound to be despicable" என்று பரவலாக நம்புகிறார்கள்.


வேறு வழியின்றி, வேண்டுமென்றே சொதப்பலாக எழுத ஆரம்பிக்கிறான். மிகைகள், க்ளீஷேக்கள் ஒன்று விடாமல் பயன்படுத்துகிறான். வாசகர்கள் ஏமாற்றம் அடைகிறார்கள். 'it was too good to last anyway' என்று சிலர் க்ரூரத் திருப்திப் படுகிறார்கள். 'அடுத்தஅத்தியாயத்துடன் முடித்துக் கொள்ளவும்' என்று பத்திரிகை ஆசிரியர் குறிப்பு அனுப்புகிறார். அந்தக் கடைசி அத்தியாயம் ஓசி காப்பி கூட அனுப்பவில்லை.

படிப்பதற்கு லைப்ரரிக்குப் போகிறான். அங்கே இரண்டு கல்லூரி இளைஞர்கள் அதைப் படித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரு செய்தித்தாளை எடுத்துவைத்துக்கொண்டு காத்திருக்கிறான். படித்து முடித்தவன் நண்பனிடம் சொல்கிறான்: "வெத்து டா இவன்...நான் எழுதறேன் பாரு நற்போர்னோ"

"சைலன்ஸ்" என்று இரைகிறார் லைப்ரரியன்

Sunday, October 16, 2011

Thoughts Sparked by Mahanagar



Saw Mahanagar last night. What a terrific film!

With each Satyajit Ray film I watch I have this growing satisfaction that this is a filmmaker I 'get' - finally. So permit me a ramble before I get to the film



Film Medium

I have a distant relationship with the medium of film, which IMO is fraught with risks of miscommunication when attempting themes which are 'far out'. I expect a film to acknowledge a natural limitedness in scope and choose modest subjects becoming of it and execute them to perfection. Themes where at no time the viewer - that is me - is struggling to grapple with the 'core' - so to speak.

Saturday, October 8, 2011

கம்பன் கவிச்சக்கிர்த்தியா?


சந்த ஒலியில் கட்டுக்குள்ளேயே உழன்றுகொண்டு, மிகையான உவமைகளை மீண்டும் மீண்டும் கையாண்டு, புளித்துப்போகும் அளவிற்கு பெண்ணுடல் பற்றிய வருணணைகளை எழுதியவர் தான் கம்பர், என்பதை மறுக்கமுடியாது.

பக்திரசம் என்பதிலாவது அவர் முன் நிற்கிறாரா என்றால் இல்லை என்றே சொல்ல வேண்டும். அவருக்கு சில நூறு ஆண்டுகள் முன்னர் எழுதிய ஆழ்வார்களின் பாசுரங்களோடு ஒப்பிட்டால் கம்பர் எழுதியவை வெற்றுக்கூவல்கள் என்றே தோன்றுகின்றன. மேலும் சோழர்கள் படைபலம், போர்த்திறம் ஆகியவற்றை மறைமுகமாக மெச்சும் வகையில் யுத்த பகுதிகளை அளவுக்கு அதிகமாக நீட்டி காவியத்தின் சமன்நிலை இலக்கணங்களை முற்றிலும் குலைத்தார் கம்பர்.

Tuesday, October 4, 2011

ரோஜா ராஜா

Why couldn't a girl be queenly, and give the gift of herself- DH Lawrence (Lady Chatterley's Lover)

ராணியை ராணியாகவே வைத்துக்கொண்டு ரசிக்க, ராஜா வேண்டுமே.

என் இசை ரசனை கொஞ்சம் மட்டு என்று பலமுறை அங்கலாய்த்திருக்கிறேன். இதைக் கேட்டுக் கேட்டு எரிச்சலடைந்த நண்பர்கள் தவிற, புதுஅறிமுகமாக கிடைக்கும் (சிக்கும்?) meesicalகள் 'இசையை ரசிக்க இரு காதுகள் இருப்பதே போதுமான தகுதி' என்பது போன்ற தாட்சண்யமான வார்த்தைகள் சொல்லி உற்சாகப்படுத்தி இருக்கிறார்கள்.'படிப்பதற்கு இரு கண்கள் போதும்' என்று யாரையாவது நான் மனமாற சொல்லமுடிந்தால்தான் பிரபஞ்சம் சமநிலை எய்தும்.

Monday, October 3, 2011

Appreciation, Criticism and the Artist


(an) ordinary emotional person, experiencing a work of art, has a mixed critical and creative reaction. It is made up of comment and opinion, and also new emotions which are vaguely applied to his own life. The sentimental person, in whom a work of art arouses all sorts of emotions which have nothing to do with that work of art whatever, but are accidents of personal association, is an incomplete artist. For in an artist these suggestions made by a work of art, which are purely personal, become fused with a multitude of other suggestions from multitudinous experience, and result in the production of a new object which is no longer purely personal, because it is a work of art itself.