Anecdotal Evidence

Of a Kiss (or) What the heck do we know anyway?

2012-01-18T11:04:00.007+05:30

I caught the latter half of 'Hannah and her Sisters' on tv last night. Yet another example of Woody's sheer mastery in the art of direction - as I understand it.

In one of the last scenes in the film, Elliot (Michael Caine) kisses his wife Hannah(Mia Farrow) in bed.Earlier that evening, Caine was told, in no uncertain terms, by Lee- Hannah's sister- that their brief affair was over.

Till then he was hoping there'd be some relief from his marriage. A relief which we - sitting outside the film- see as potentially ruinous, because - as he himself says - Hannah is perfect. "Too perfect" is the worst charge he seems equal to laying on her - so much so that one is inclined to think he is grasping at straws to redeem what is simply a primal attraction to his sister-in-law. We do not sympathize with his alleged suffocation in the perfection of his nice wife as we are privy to all his machinations throughout.

With the door now shut on him, they have the only marital confrontation which they seem to have ever had (with a door half-open so we see only one party till it is slammed shut on our face). The circumstances that lead to it are extraordinary in themselves. She asks him uncomfortable questions close to a subject where he has just taken a blow, and is being forced reassess his position. Her timing is an example of superb depiction of typical couple-moments.

They come as close as possible to the frank exchange of emotions but Elliot stops short of yielding to the moment and revealing the unnecessary. The perilous sense of individuality which can hurt loved ones badly, was possibly reigned in because his hopes had just been dashed moments ago, thus (presumably) making his survival instinct come to the fore. A day earlier this conversation would have been different and its outcome possibly longlasting.

But even in that argument, during his pre-emptively angry dismissal he (and we) sees that she considers him above and beyond any shred of suspicion. One can infer that itself would make him comfortably relieved on the practical plane, while simultaneously heavily guilty on the emotional/relationship plane (which by way of constructing this sentence I have inadvertently suggested is orthogonal -sheesh - to the practical plane). In fact she is the kind of person who may feel guilty for making him feel so. This humungous trust surplus is likely to make him feel all the more terrible.

That is the night he kisses her - after ages, we infer- quite intensely and professes love.

What do we make of that moment?
Is that a moment where his animal passion is being 'merely' channeled to his wife?
Now that the temptation is cleared away, is he investing all his emotions sincerely back into the marriage?

We like to believe the above two are different. We see a duplicitious, weak, self-serving man and a innocent, kind-hearted wife.

But it is also quite possible he himself doesn't know the difference at that moment. After all, every moment is labelled and defined at a later point in time.

We see weak man who wants to survive, who doesn't want to cause hurt - now that there is little to gain from doing so.

And, as he indicates in a voice-over in the subsequent scene, feeling change and pass.So, it was indeed wise to keep mum about something which, left to itself, will fades into inconsequence. Or so it seems at that time

“There is no means of testing which decision is better, because there is no basis for comparison. We live everything as it comes, without warning, like an actor going on cold. And what can life be worth if the first rehearsal for life is life itself?

― Milan Kundera, The Unbearable Lightness of Being

Propriety and Humour

2012-01-04T17:55:00.007+05:30

The morality of art consists in the perfect use of an imperfect medium - Oscar Wilde

I read a well-written review of a new book on Wodehouse's letters.

The writer had covered his controversial broadcasts on German Radio and how what he did was typical of his way of dealing with world - by refusing to grow-up.

But even that, at some level, seemed to rescue him and deliver him into a 'he was above all this' type of goodness. While that is a useful and necessary reaction to the accusations, on absolute terms, I thought the restoration was still on the terms of those who made the accusations.

It is surprising how much a humourist is pilloried for insensitivity when that indeed IS his trade. Looking at the world at an angle and flatly refusing to engage with reality in its own terms is what enables him to cause the 'benign violations' in the first place.

Pray, in what world/times would humour be permissible? When are we ever without violence,cruelty and suffering? It is the earmarking of subjects and times as inappropriate which I find insensitive. Insensitive to the fact that what they think is permissible humour is also cruel - but it doesn't strike them to be so.

Next only to them, are those who ascribe a social function to humour (eg. gradually lowers the limit the of acceptability, ingenious method of loosening the grip of convention, punctures self-importance etc.). Nothing wrong as such, except that, having said that they promptly forget that this is just an analysis of an existing phenomenon - humour - and not a justification for its existence. Most such analysis invariably end with palpably smug satisfaction of rescuing humour by ascribing some social utility to it.

There is little difference between such people and those who insist on humour with a message. The former may consider themselves aesthetically refined and hate didacticism in humour, that the latter group relishes. But the difference is only by a question of degree.

They appreciate humour for 'biting sarcasm' or they atleast want to be able to say the clichéd 'a much needed relief in the dark times'. All within their current framework! They find it unfathomable that someone they like could possibly not share their social concerns.

Now, am I unruffled because my appreciation has little do with my social concerns or because I share his (alleged) apathy about the larger questions of life.

Hmm..Let me believe it is the former.

arundhavappanRi

2011-12-13T12:04:00.004+05:30

Just Finished Reading Bharathi Krishnakumar's arunthavappanRi (அருந்தவப்பன்றி).

A very interesting book about a phase in Bharathi's life which has not been talked about much - either by his biographers or by himself. A phase of about six years - teens to early twenties and later a four month period- when he says poetry abandoned him.

The interesting title is from a word Bharathi coined in a poem where he rues about being bereft of poetry (abandoned by kavithA dEvi, is how he puts it). He narrates the story of a sage, who - due to a curse- is about to into a pig. He is asks his son to kill him, rather than let him live a pig's life. But once he turns into a pig, he sinks into the life becoming of it - much to the shock of his son - and forbids him from killing him.

Bharathi, recalling his old lows, likens himself to the life of a the formerly wise-sage wallowing in filth. The suggestion is, the horror of filth is striking only when viewed from the outside/later.

Krishnakumar pieces together a couple of undernoticed poems, rare publications and the semi-autobiographical (autofiction?) bitingly satirical unfinished novelette/short-story Chinna Sankaran kadhai to give us a wider basis to infer about that phase in Bharathi's life.

And in all this, as Krishnakumar himself writes, the flavour is scarcely one of his discrediting scandal but of sympathy as the picture that emerges is that of a struggling human being

Surely worth a read.

One Situation - Two Poets

2011-12-11T21:44:00.002+05:30

Kamban's RavaNan castigating VibeeshaNan and Bharathi's Duryodhanan castigating Vidhuran.

Make Love Not Work

2011-12-11T11:49:00.003+05:30

மானுடர் உழாவிடினும் வித்து நடாவிடினும்
வரம்பு கட்டாவிடினும் அன்றி நீர் பாய்ச்சாவிடினும்
வானுலகு நீர்தருமேல் மண்மீது மரங்கள்
வகைவகையா நெற்கள்புற்கள் மலிந்திருக்கும் அன்றோ?

யான் எதற்கும் அஞ்சுகிலேன்,மானுடரே,நீவிர்
என் மதத்தைக் கைக்கொண்மின்,பாடுபடல் வேண்டா;

ஊன் உடலை வருத்தாதீர்; உணவு இயற்கை கொடுக்கும்;
உங்களுக்குத் தொழில் இங்கே அன்பு செய்தல் கண்டீர்!

Happy Birthday!

Personal Post

2011-11-30T17:12:00.004+05:30

"He is.."

In my opinion, there is no way to finish this sentence truthfully.
Any way to finish that sentence is a rather impolite approximation that we make do with.

Whenever I read personal blogposts - with the mandatory insincere apologies for baring oneself in the full view of the literary public - one thing that stumps me is the cold precision. "He is this...", "She did that.." so on - untreated with cynicism, exaggeration for the sake of humour etc. 'This is what I think, this is the people in my life are, these are our moments, why I did what I did etc. offered with no perceptible sense of unease that life - particularly the personal variety- is being captured in feeble words. On the contrary, one can even sense a self-assurance of having captured it reasonably well!

Either the people are all largely simple: i.e. they are seldom in awe of grand vastness of minutiae that life seems to be all about. And that they are blissfully unaware that what they have frozen in words would become ridiculous very soon - change, diminish in importance,. Or they know that well. But rather than feeling embarrassed, they acknowledge the inevitability of it, and smile indulgently upon revisit, like one does at a precocious child's writing.

I would rather believe the former.

But that means, generally most people have reasonably straight and simple opinions about others and react and relate to them in largely WYSiWYG ways. So most of what I think as 'unrealistically, simplistic, direct' dialogues and situations, in movies and novels (and proceed to question the artistic status of the makers concerned) are possibly a more reasonable reflection of the way the world works - unappetizing as it may be.

If so, then I guess this is a personal post.

நிகழ் - பா.வெங்கடேசன்

2011-11-28T14:17:00.005+05:30

பொதுவாக எனக்கு புதுக்கவிதைகள் பிடிப்பதில்லை. அதனால் படிப்பதில்லை.

அதனால் தான் - ஐம்பது வயது கடந்துவிட்ட பின்பும் -புது என்ற (என் புரிதலில்) perjorativeஆன முன்னொட்டைப் பிடிவாதமாக பயன்படுத்துகிறேன்.

புதுக்கவிதை எழுதும் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. அடுத்தவர் புதுக்கவிதைகளை படிக்கும் மனநிலையைக் கொஞ்சம் கூடப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

"கவிதை சொல்லவருவது என்ன, என்று தேடாதே, அது தீட்டும் சித்திரத்தை ரசி" என்று பெரியவர்கள் ஆட்காட்டிவிரலை ஆட்டி அறிவுறுத்தியிருக்கிறார்கள். இதைப் பிடித்துத் தொங்கிக்கொண்டு "கவிதை என்பது எதையும் சொல்ல வரக்கூடாது, வெறுமனே இருக்கவேண்டுமாக்கும்" என்ற முனைக்குக் கொண்டு சென்று விட்டார்கள்.

ஆனால், தத்ரூப சௌந்தர்யம் மட்டும் எனக்குப் போதுவதில்லை. சொல்வதற்கு ஏதாவது கவிஞனிடம் இருந்தால் நன்றாயிருக்கும் என்றே தோன்றுகிறது. 'கவிஞன் படம் வரைவான், அதைப் பார்த்து கதையே நீயே சொல்லிக்கொள்ள வேண்டியது' என்பதே வரலாற்றின் தீர்ப்பாகி விட்டது என்று கருதுகிறேன்.

"அர்த்தம் சொல்லு" என்று சொக்காயைப் பிடித்து உலுக்கப்படுவதிலிருந்து தப்பிக்க, கவிஞன் "எழுதியபின் கவிதை உங்களுடையது" என்று அரச தோரணையில் சொல்லப்போக, "இரு மகனே" என்றபடி, எழுதிய மை காய்வதற்குள் கவிதையைப் பிடிங்கிச் சென்று அர்த்தம்புனைந்து சிலாகித்துக்கொள்கிறார்கள்.

அல்லது, அப்படி என்று நான் நினைக்கிறேன்.

அதனால்தான், கவிதையின் திசையை நோக்கி ஒரு கும்பிடு போட வேண்டியதாயிருக்கிறது.

ஆனால் எப்போதாவது கீழே கொடுத்திருப்பதைப் போல பிரமாதமான ஒரு கவிதை கிடைத்துவிடுகிறது. இப்படி புலம்பிக்கொண்டே தொடர்ந்து தேடுவதற்குத் திராணியைத் தந்துவிட்டுச் செல்கிறது

நிகழ்

கண் சுருக்கி உற்றுப் பார்த்து
எதிர்ப்பக்கம் கடந்து வந்தென்னைத்
தெரிகிறதா என்றான்.
தன்னைத் தெரியாமல்
மறந்து போனதற்காய்
கோபித்துக் குற்றம் சொன்னான்.

அப்போதெல்லாம் அவனென்றால்
உயிர் எனக்கென்றான்.
இரவில் கூடும்முன்
தவறாது மனைவியிடம் சொல்லவென்று
எங்கள் வகுப்பறைகளையெல்லாம்
நினைவு வைத்திருப்பதாகப் பெருமைப்பட்டான்.

இன்னும் பிடிபடவில்லையா நினைவு
எனக் கேட்டு
கவலையுடன் பிரிந்து போனான்

இந்தக் கணம் இனி ஒருபோதும்
மறவாதிருக்கச் செய்து.

- பா. வெங்கடேசன்.
(எட்டிப் பார்க்கும் கடவுள் - கவிதைத் தொகுப்பு)

விசிஷ்டாத்வைதம்யாங்களே

2011-11-24T11:47:00.006+05:30

அப்படின்னா என்ன?

படித்ததில் பிடித்த ஒரு விளக்கம் இது:

ராமானுஜ கோட்பாட்டை ஓர் உவமை மூலம் விளக்கலாம். கடலில் வாழும் மீன் அறியும் கடல் என்பது அது புழங்கும் சிறிய நீர்ப்பரப்பும் மணலும் பாறைகளும் மற்ற மீன்களும் அதுவும் மட்டுமே. ஆனால் அதுவல்ல கடல். அதேசமயம் அது கடலும் கூடத்தான். மீனறியும் கடல் பொய்யோ மாயையோ அல்ல. அது உண்மை .கடல் என்ற பேருண்மையின் ஒரு பகுதியான சிறு உண்மையே மீன் அறியும் கடல்.

"தத்துவ ஆழங்களுக்கெல்லாம் செல்லும் அளவிற்கு தெம்பு இல்லை, எது எது எது எது என்று சுருங்கக் கூறுங்களேன்'" என்று மேலோட்ட ஆர்வம் உள்ள பலர் உளர்/ளோம்.

அப்படிப்பட்டவர்கள் நேராக நம்மாழ்வாரைப் படித்து புரிந்துகொள்ளலாம் என்று நினைத்தால் கொம்பு தான். நான் படித்தவரை, நம்மாழ்வார் பாடல்கள் பல, யாராவது சொல்லிக்கொடுக்காமல் புரிந்துகொள்ளமுடியாது. பிற ஆழ்வார்களும் இதுபோல 'விஷயம் தெரிந்தவர்களுக்கு மட்டும்' என்று சில எழுதியிருக்கிறார்.

'எளியோர் அறிந்துகொள்வதற்கே இதிகாசங்கள்' என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டாய் இன்று கம்பனில் இரண்டு பாடல்கள் படித்தேன்.

யுத்தகாண்டத்தில், இரணியன் கதையை வீடணன் இராவணனுக்குச் சொல்கிறான். அதில் நரசிம்ம அவதாரத்தைப் பார்த்து பிரமித்து பிரம்மன் சொல்வதாய் வரும் பாடல்கள் இவை:

பேரை ஒரு பொருட்கே பல் வகையால் பேர்த்து எண்ணும்
தாரை நிலையை; தமியை; பிறர் இல்லை;
யாரைப் படைக்கின்றது? யாரை அளிக்கின்றது?
ஆரைத் துடைக்கின்றது? - ஐயா! - அறியேமால்

எல்லாமே ஒரு பொருள் தான். பல பெயர் வைத்து தனித்தனியாக எண்ணுகிற (to count, to think -இரண்டு பொருள்களுமே பொருந்தும் என்று தோன்றுகிறது) சரியான நிலையை உடையவனே. உன்னைத் தவிற பிற(ர்) இல்லை. (உன்னையன்றி தனியாக நீ) யாரைப் படைக்கிறாய், காக்கிறாய், அழிக்கிறாய். யாம் அறியோம்.

'"நின்னுளே என்னை நிருமித்தாய்; நின் அருளால்,
என்னுளே, எப் பொருளும், யாவரையும் யான் ஈன்றேன்;
பின் இலேன்; முன் இலேன்; எந்தை பெருமானே!
பொன்னுளே தோன்றியது ஓர் பொற்கலனே போல்கின்றேன்."

இது, விளக்கம் இல்லாமலே புரியும் என்று நினைக்கிறேன்.

கடைசி வரி மிக ரத்தினச் சுருக்கமாக தத்துவத்தைச் சொல்கிறது: பொற்கலன் (பொன்னால ஆன அணிகலன்) பொன்னிலிருந்து தோன்றியது தான். நாம், ஒரு வசதிக்காக, தனியாக "பேர்த்து எண்ணுகிறோம்". பொற்கலம் அந்த மூலப்பொன் அல்ல. தனித்தன்மை வாய்ந்தது. அதன் தனித்தன்மை பிழையான புரிதலால் விளையும் ஒன்றல்ல. அதன் தனித்தன்மையும் உண்மை, அது பொன்னால் ஆனது என்பதும் உண்மை.

Disclaimer: "அணுகுண்டு செய்வது எப்படி என்று மூன்று வரிகளில் எல்லாம் சொல்லிவிட முடியாது. கொஞ்சம் யுரேனியம் எடுத்துக்கொள்ளவும், பாஸ்ஃபரஸ் கலந்து இடிக்கவும் என்று" என்று சுஜாதா ஒரு பேட்டியில் சொல்லியிருந்தார்.

அதுபோல இதைப் பற்றியெல்லாம் இவ்வளவு சுருக்கமாக உருப்படியாக எதுவும் எழுதிவிடமுடியாது. படித்ததும் தோன்றியதைப் பகிர்ந்துகொள்வதற்கு பயன்படாவிடில் வலையுலகில் இந்த சொந்தச்சுவர் எதற்கு?

கிளரொளி இளமை கெடுவதன் முன்னம்

2011-11-15T16:51:00.005+05:30

"கம்பன் கிணறே பாதி தான் தாண்டிருக்கேன். இன்னும் வால்மீகி வேற படிக்கவேண்டியிருக்கும் போல இருக்கே. எங்கே, எப்பொ படிக்க போறேன்?"
என்றெல்லாம் கவலைப்படவைத்துவிட்டது இன்று நான் படித்த இப்பாடல்.

சீதையைப் பிரிந்த ராமன் சொல்வது:

ந மே துக்கம் ப்ரியாதூரே
ந மே துக்கம் ஹ்ருதேதிவா
ஏததேவ அநுஸோசாமி
வய: அஸ்யா: ஹி அதிவர்த்ததே

என் பிரியத்துக்குரிய சீதை எங்கோ தொலைவில் இருக்கிறாள் என்பதில்லை என் துக்கம்
அவளை யாரோ தூக்கிச் சென்றுவிட்டார்கள் என்பதில்லை என் துக்கம் (அவனை வெல்வது எனக்குப் பெரிய விஷயமல்ல)
நான் நினைத்து நினைத்து கவலைப்படுவது இதைப்பற்றி தான்:
" நாளுக்கு நாள் அவளுக்கு வயதாகிக் கொண்டு இருக்கிறதே "

I worry not that my beloved is afar
I worry not that she was taken away
I worry from now till I win the war
She will be aging each passing day

Nehru on non-violence

2011-11-14T18:30:00.000+05:30

Nehru on non-violence by dagalti

Death of the Author

2011-10-31T18:25:00.007+05:30

சிறுகதை ஆகியிருக்கவேண்டிய சிந்தனைத் தெறிப்பை 'அப்படியே சாப்பிடுங்கள்' என்று தருகிறேன். எனது சோம்பல் தமிழ் வாசக உலகின் நல்லூழ்.
---------------------------------------------------------------------------------

தமிழ்போர்னோவின் அவல நிலை பார்த்து, நிவர்த்தி செய்ய ஒரு நற்றொடர் எழுதத் தொடங்குகிறான் ஓர் இளைஞன்.

மானங்காக்க புனைப்பெயர் தரித்தெழுதுகிறான். உயர்சரக்குக்குத் தகுந்த சிலாகிப்பு கிட்டுகிறது.தன் புனைப்பெயர் மீதே பொறாமைப்படுகிறான். அதே நேரத்தில் திரைவிலக்கவும் தயக்கம் - ஏனென்றால் அவனது பேசுபொருள் அப்படி - ஏற்கனவே வாசகர்கள் மத்தியில் அவனுடைய க்ரியா ஊற்றைப் பற்றிய தேடல் தொடங்கிவிட்டது.

அந்த genreக்கே உரித்தான incredulousness, fantasyத்தன்மையை தவிர்த்து ஒரு authenticyஐ அவன் கொண்டு வருவது தான் அவனது appealஆக இருக்கிறது. 'இத்தனை authenticity கற்பனையால் சாத்தியம் இல்லை' என்று வாசகர்கள் நினைக்கிறார்கள். " Either he lives a life of unbridled experiences or possesses an imagination fueled by unreal levels of perversion. Either case, his is so good that his personality is bound to be despicable" என்று பரவலாக நம்புகிறார்கள்.

வேறு வழியின்றி, வேண்டுமென்றே சொதப்பலாக எழுத ஆரம்பிக்கிறான். மிகைகள், க்ளீஷேக்கள் ஒன்று விடாமல் பயன்படுத்துகிறான். வாசகர்கள் ஏமாற்றம் அடைகிறார்கள். 'it was too good to last anyway' என்று சிலர் க்ரூரத் திருப்திப் படுகிறார்கள். 'அடுத்தஅத்தியாயத்துடன் முடித்துக் கொள்ளவும்' என்று பத்திரிகை ஆசிரியர் குறிப்பு அனுப்புகிறார். அந்தக் கடைசி அத்தியாயம் ஓசி காப்பி கூட அனுப்பவில்லை.

படிப்பதற்கு லைப்ரரிக்குப் போகிறான். அங்கே இரண்டு கல்லூரி இளைஞர்கள் அதைப் படித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரு செய்தித்தாளை எடுத்துவைத்துக்கொண்டு காத்திருக்கிறான். படித்து முடித்தவன் நண்பனிடம் சொல்கிறான்: "வெத்து டா இவன்...நான் எழுதறேன் பாரு நற்போர்னோ"

"சைலன்ஸ்" என்று இரைகிறார் லைப்ரரியன்

Thoughts Sparked by Mahanagar

2011-10-16T12:39:00.013+05:30

Saw Mahanagar last night. What a terrific film!

With each Satyajit Ray film I watch I have this growing satisfaction that this is a filmmaker I 'get' - finally. So permit me a ramble before I get to the film

Film Medium

I have a distant relationship with the medium of film, which IMO is fraught with risks of miscommunication when attempting themes which are 'far out'. I expect a film to acknowledge a natural limitedness in scope and choose modest subjects becoming of it and execute them to perfection. Themes where at no time the viewer - that is me - is struggling to grapple with the 'core' - so to speak.

When my cynicism is pierced and I react 'exactly' as the work expects me to: joy, anxiety, ball-in-throat, emotions heightened with musical cues etc. I know I am so in. There is joy in the helpless realization about the emotional vulnerab

ility that the film has managed to wrangle out of me, by managing to tease out a degree of empathy with the situations of those who people the story. Yes I said story. Shoot me, you lovers of plotlessness.

Plot and Visuals

I do not understand plotless exercises. They seldom satisfy me. Esoteric attempts where one is perpetually conscious of the huge divergence in possible 'readings' of the work do not impress me. In fact they end up annoying me. I find them tedious and I am left in no frame of mind to appreciate the technical excellence or artistic achievements that the said work may allegedly be brimming with.

And then there are those films that take 'visual medium' far to seriously for their own good, making them visuals front and center. 'A film need not mean, it just needs to be' types. How would you 'explain' a sunrise etc. There again I respectfully doff my hat through which I talk and walk away.

Mood

I am not beyond liking these in small doses. But how can a film be all about 'being there', the angles, the beautiful badlands of Nebraska etc? A film cannot be about, say, flowers. To quote one of my favourite lines, from one of my all time favourite films - Adaptation- "To write about a flower, to dramatize a flower, I have to show the flower's arc"

And last, but never ever the least, are the 'moments' and 'mood' films. I care squat how difficult an achievement it is to establish and evoke the mood. Lighting, music etc. To me these are, NOT offerings themselves - be it in films or literature. If they do not to color a story - about which, by now you would understand, I have rigid archaic expectations - they leave me cold. It is the Grand I llusion for me, not The Rules of the Game.

I generally regard critics an unenviable lot. Imagine having to opine on everything, that too under a deadline and also bear the expectation of consistently maintaining the opinion forever.

But envy does creep in, when considering someone like Baradwaj Rangan - not just for his natural gifts as a writer, but also for a frame of mind that enables him to say:

Fuck plot. Give me moments, stray moments, and I’ll walk home a happy man.

And the less I say about plausibility, the premium I set on 'believable dialogue' the better. So, overall, my views are possibly fifty years old and incorrigibly mainstream. And, as in many other things, I am possibly going into the future kicking and screaming. I can at best, try to not

let my grumpiness show.

Now to Mahanagar

A wife of a conservative household takes up a job to make ends meet. The impact on the household, its people, the changes, her social experiences and their marriage is what the film is about. Each and every one captured on screen are fleshed out wonderfully, in all their complexities, that Ray earns our deep interest in the proceedings.

Home

What is particularly amazing is the way in which the home is painted. The child collecting the ticket, the child's own concerns quite orthogonal to the domestic situation, and the goodness of the family that humours the child are brought out with incredible ease. One would think the constraints of joint family would have been brought out well in many Indian films. But I can't recall anything half as good.

For instance...

You have the husband and wife in physical proximity - not even a private display of affection. The adoloscent sister - played wonderfully by young Jaya Bhadhuri - enters the room, sees them and exits immediately closing the screen. Of course, in such a house one cannot be beyond earshot. We the audience see her shadow as she waits a moment in the adjoining room. The wife has now moved away.

And from their sounds it can be inferred that the husband and and wife are in two different parts of the room and now it is okay for the sister to enter. All this happens in a couple of seconds - quick cuts and beautiful storytelling.

How many movies have captured quirks such as a middle-class man using his matchstick for a toothpick, an old woman cleaning up strewn about remains after a meal - suggesting the power structure in the household, a child who has become too old to lift now and makes his mother grimace (below)?

Dialogues and Believability

Some lines are trite and convenient but made convincing by acting. The old father verbally records how, as a teacher, proud as he is about the station of his students, he can't help feel jealous. A straight, self-summarizing line. But progressively the movie shows him 'changing', crossing limits of decency and sinking to new lows. It is always the first transgression that is the problem. After that the line cross becomes the standards and dictates the progress. And anyone can see the old man is 'sinking' because of the smouldering anger that things are going beyond his control.

The long line where the wife decides to take up the job, is said in quasi-soliloquy, to a half-asleep husband. Thus, the situation is easily becomes a valid justification for an unrealistically perfect enunciation of a logical sequence of thoughts.

The whole suggestion of the housewife seeking a job is fantastically dialogued. The husband comments half-jokingly about the pointlessness of his sister studying. He mentions his friend's wife working. But refuses to answer straight when his wife presses him on the question of whether he wants her to work. He even mentions the English quotation "a woman's place is her home" - but quite crucially - in a faux tone. What he intends is captured only in the weakness of his resistance to the idea, rather than in a direct suggestion from him. Or, to take an uncharitable point of view, the man does not want to take responsibility for the decision, but is content with appearing to be democratic in allowing the idea to pass. How much better can a marriage be captured?

Camerawork

There is something to be said about the allure of B&W camerawork. But such ambitious topics ought to be entrusted with someone more knowledgeable about the intricacies. I'll just leave you with some captivating frames and some lighting that I found impressive.

The musty gloom of the evening, punctuated by the sparks at each crossing of the tramway forms the entire opening sequence (first pic in the post above). Apart from the inherent loveliness, it feeds the appetite of those like me with a dangerous proclivity for seeing symbols everywhere.

Here camera ascends the stairs, camera approaches new houses she hesitantly enters as a salesgirl (heck this is the man who made the camera hop in tune with a dance step in Charulatha. In a couple of frames you have a small source of light/ reflection elevating it wonderfully.

One where the old father visits an opthamologist - a former student of his - and bares his vulnerabilities. Another is where the wife - just before entering the house after a day of work - checks to see ifshe has erased her lipstick. That she has begun to use lipstick is itself conveyed to us in this shot where she is checking that it is not there!

The recorded background running when people are driving - is something seen in many old films. Ray throws in a right-angle turn, grunts of horn, an arm hanging out of the window

Sounds

And all this is to say nothing of the sounds, the radio of some neighbour, the background sounds of household chores, the distant sound of a boss yelling behind a closing door, the temple bells of an evening and so on.

Women working

The central problem about women going out, stripped off all the euphemism, is about providing an opportunity for them to be viewed as sex objects and their being provided a chance to decide on such affairs outside the confines of the home.

In Ghare Bhaire - a film that deserves an even longer ramble than this - has Ray/Tagore confronting the problem quite directly. The inability of the woman coming out, to deal w

ith the complexities of the outside world, her emotional vacillation are presented beautifully but the question of sexual vulnerability is never deflected. In fact there is a lingering sense of doom, a certain inevitability that is evoked extremely well in the film. In Pratidwandi, the sexuality of the working sister is pretty much front and center. In fact Ray achieves an aesthetic high in translating into film some extremely tricky nuances of the novel there.

Here too, the 'attractiveness' of his wife is the point of contention, inevitable insecurity. And it is not as if they enter into it with no awareness about the issue, the advertisement for the job specifically calls for 'smart and attractive' women for the sales girl position.

As the couple read the ad, those specific words, Ray captures in a frame, the adoloscent sister - in the background but listening with rapt attention. After all, isn't it her world that they are talking about.

Control

And Ray is in perfect control throughout. With a film demanding us to understand what is running in the minds of various actors, we seem to have no problem at all given the impressive performances all around, right from Madhabi Mukherjee who plays the lead role of Arati Mazumdar, including those appearing for just a scene - like the man who plays Arati's friend's husband and jokes about the knitting machine she is trying to sell him: "knitting machine, washing machine...will they not let women do any work?"

He even teases you. The tension about the boss driving home is already built-up in the audience. He already has you anticipation a domestic disappointment, if not a showdown. He has a car honk and it is a wrong 'un. But it is the most appropriate wrong 'un ever. Because it brings a thread, you the viewer were not thinking about at that moment - but it is quite unforgivable that, that is not your central concern at that moment.

This is storytelling excellence. And a movie, will always be to me, a story well told.

Courtesy: Huge thanks to the soul who has uploaded the movie on youtube.

கம்பன் கவிச்சக்கிர்த்தியா?

2011-10-08T10:45:00.003+05:30

சந்த ஒலியில் கட்டுக்குள்ளேயே உழன்றுகொண்டு, மிகையான உவமைகளை மீண்டும் மீண்டும் கையாண்டு, புளித்துப்போகும் அளவிற்கு பெண்ணுடல் பற்றிய வருணணைகளை எழுதியவர் தான் கம்பர், என்பதை மறுக்கமுடியாது.

பக்திரசம் என்பதிலாவது அவர் முன் நிற்கிறாரா என்றால் இல்லை என்றே சொல்ல வேண்டும். அவருக்கு சில நூறு ஆண்டுகள் முன்னர் எழுதிய ஆழ்வார்களின் பாசுரங்களோடு ஒப்பிட்டால் கம்பர் எழுதியவை வெற்றுக்கூவல்கள் என்றே தோன்றுகின்றன. மேலும் சோழர்கள் படைபலம், போர்த்திறம் ஆகியவற்றை மறைமுகமாக மெச்சும் வகையில் யுத்த பகுதிகளை அளவுக்கு அதிகமாக நீட்டி காவியத்தின் சமன்நிலை இலக்கணங்களை முற்றிலும் குலைத்தார் கம்பர்.

மத, அரசியல் காரணங்களுக்காக மேலெழுந்த ஒரு வரலாற்று அசந்தர்ப்பமாக அவரைப் பார்ப்பதே சரி. அவர் சமகாலத்து ஒட்டக்கூத்தரின் கலிங்கத்துப்பரணி, மூவர் உலா போன்றவை கம்பன் கவிதைகளைக் காட்டிலும் சுவைமிக்கவை. அவற்றுக்கு சரியான இடம் இன்றுவரை தமிழில் கிடைக்கப்பெறாமல் இருப்பது ஏன் என்று எண்ணவேண்டும்.

அந்த காலகட்டத்தில், வைணவ மதம் அடுத்த கட்டத்தைச் சென்றடைய, வடமொழியின் முக்கியமான காப்பியம் தமிழில் ஓரளவு நயம்பட வந்தடைய சீரிய முயற்சி எடுத்தவர் கம்பர் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால் அவர் நம்மாழ்வாரை அடுத்த தளத்துக்கு நகர்த்தியவர் அல்லர். அதற்கான அறிவு உழைப்பு அவரிடம் இல்லை. சடகோபர் அந்தாதியுடன் அவர் எல்லை தெளிவாகிறது. வெகுமக்களின் உணர்ச்சிகளை அறுவடை செய்து, அதன் மூலம் தன் தரப்பின் அடித்தளத்தை வலுவாக்க தன் கவித்திறத்தை திறம்பட பயன்படுத்தியவர். அவ்வளவே.

கம்பனைப் படிக்கும்போது சொற்களும், உருவகங்களும் மேலே வந்து வந்து மோதுகின்றன. கபிலர் போன்ற சிறந்த கவிஞர்கள் தீட்டிச்செல்லும் அழகனான சொல்லோவியங்கள் இல்லை அவை. சிக்கனம், சுருங்கக்கூறல், வாசகனின் யூகத்திற்கும் கற்பனைக்கும் இடம் அளித்தல் போன்றவை எல்லாம் கம்பனிடம் கிடையவே கிடையாது. அவ்வழிகள் அவர் அறிந்திருக்கவில்லை என்றும் சொல்லல் ஆகாது. இளங்கோவடிகளிடமிருந்தும், சிந்தாமணி எழுதிய திருத்தக்கத் தேவரிடம் இருந்தும், வள்ளுவரிடமிருந்தும் அவர் பல சித்திரங்களை எடுத்துக் கையாண்டார் என்பது தெளிவு. ஆனால் அவற்றிலுள்ள 'அடக்கம்' இல்லாமல் ஒரு வித 'அலறலுடன்' தான் கம்பனில் அவை காணக் கிடைக்கின்றன.

அவர்கள் அவதானித்த கணங்களின் மென்மை, அடக்கமான தொனியில் அவர்கள் வரிகள் ஏற்படுத்திய தாக்கம், அவர்கள் கவிதைகளில் தொடந்து வரும்: வாழ்க்கையில் பல்பரிமாணத்தன்மை, புரிதலுக்கடங்காமை போன்றவை கம்பருக்கு கடைசி வரை கைகூடவே இல்லை. இயற்கையுடன் மனிதர்களுக்கு இருக்கும் உறவு சங்க இலக்கியங்களில் எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு மென்மையாக இருக்கிறதோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு கம்பனில் ஒரு வித கீழ்நோக்குப் பார்வையுடன் இருக்கிறது. மனிதனின், அதுவும் காவிய நாயகனின், தேவைக்கு ஏற்ப வளைந்துகொடுக்கும் பொருட்களின் தொகையாகத் தான் இயற்கையைப் பார்க்க முடிகிறது கம்பர் பாடல்களில்.

தமிழ் பாரம்பரியத்தில் அவருக்கு கிடைத்திருக்கும் இடம் மிகை என்பது உறுதி. அதை உணர்ச்சிவசப்படாமல் ஆராய்ந்தால் எளிதில் உணரலாம். ஆனால், நம்மவர்கள் தங்கள் அடையாளத்துடன் கம்பனை இணைத்துக்கொண்டுவிட்டார்கள், பல வருடங்களாக பட்டிமன்றங்கள் என்று கூவி வருகிறார்கள், மேலோட்டமாக சில பாடல்களைப் படித்து சிலாகித்துக் கொள்கிறார்கள்- அவற்றில் எத்தனை வான்மீகத்தில் இருப்பவை/புதியவை என்பது கூட அவர்களுக்குத் தெரியாது.

இந்திய அளவில் பார்த்தால், கம்பரின் காலத்தில் எழுதிய காளிதாஸர் தொட்ட உச்சங்களை கம்பர் எட்டவில்லை என்றே சொல்லவேண்டும். குமாரஸம்பவம், மேகசந்தேசம் ஆகியவற்றில் மொழி கையாளப்பட்ட விதம் பற்றி டி.டி.கொஸாம்பி விரிவாக ஆராய்கிறார். கம்பரிடம் அத்தகைய நுணுக்கங்களுக்கு இடமே இல்லை. மொத்தமான மட்டையடி தான். எளிதில் உணர்ச்சிவயப்படும் மனங்களுக்கு ஏற்ற கவிஞராக அவரைப் பார்க்கலாம். எதையும் படிக்காமல் நமக்கு நாமே பட்டம் கொடுத்துக்கொண்டு மார்தட்டிக்கொள்ளும் அசிங்கமான பழக்கம் தமிழர்களுக்கு மட்டுமே. அதனால் தான் நுட்பமான தத்துவ தரிசனங்களை அளிக்க முடிந்த இத்தாலிய கவிஞர் தாந்தே, பெயருக்கு முன்னொட்டுகள் இல்லாமல் இருக்கும்பொழுது, கம்பனுக்கு 'கவிச் சக்கிரவர்த்தி' என்று பட்டம் தருகிறோம்.

அவையடக்கத்துடன் "மூங்கையான் பேசலுற்றான் என்ன நான் மொழியலுற்றேன்" என்று கம்பர் தன்னைப் பற்றி சொல்லிக்கொண்டார். காளிதாசர், கபிலர், தாந்தே போன்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் அந்த வரி உண்மைதான் என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது.

பி.கு. பாரதிக்கு கட்டஞ் சரியில்லை. அடுத்து கம்பரா இருக்கலாம்னு நானே எழுதிப் பாத்துக்கறேன். Parodyம்பாய்ங்களே

ரோஜா ராஜா

2011-10-04T11:22:00.010+05:30

Why couldn't a girl be queenly, and give the gift of herself- DH Lawrence (Lady Chatterley's Lover)

ராணியை ராணியாகவே வைத்துக்கொண்டு ரசிக்க, ராஜா வேண்டுமே.

என் இசை ரசனை கொஞ்சம் மட்டு என்று பலமுறை அங்கலாய்த்திருக்கிறேன். இதைக் கேட்டுக் கேட்டு எரிச்சலடைந்த நண்பர்கள் தவிற, புதுஅறிமுகமாக கிடைக்கும் (சிக்கும்?) meesicalகள் 'இசையை ரசிக்க இரு காதுகள் இருப்பதே போதுமான தகுதி' என்பது போன்ற தாட்சண்யமான வார்த்தைகள் சொல்லி உற்சாகப்படுத்தி இருக்கிறார்கள்.'படிப்பதற்கு இரு கண்கள் போதும்' என்று யாரையாவது நான் மனமாற சொல்லமுடிந்தால்தான் பிரபஞ்சம் சமநிலை எய்தும்.

நல்லிலக்கியம், உலக சினிமா என்று என் கழிவிரக்கப் பட்டியல் நீளமான ஒன்று. அவ்வப்போது வெளிப்படையாகவும், க்ரூரமாகவும், பூடகமாகவும் இதைத் தெரிவித்துக்கொண்டு வருகிறேன். என் ரசனையின் நிறைகுறைகளைப் பற்றி, படிப்பவர்களுக்கு நிறைய அக்கறை உண்டு, என்று ஏனோ எனக்கொரு நம்பிக்கை.

இசையைப் பற்றிப் பேச போதுமான vocabulary என்னிடம் இல்லாத நிலையில், அது ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தைப் பற்றி மட்டுமே ஓரளவேனும் சொல்ல இயலும். அதிலும் சாகரத்தில் மூழ்காமல் அலைகளில் மட்டுமே கால்நனைத்தவனின் lack of proportionஇலிருது தப்புவதற்கில்லை. இவற்றையெல்லாம் மீறி இதை எழுதக் காரணம்: ரோஜாப் பூ ஆடிவந்தது (அக்னி நட்சத்திரம்).

ceteris paribus, தலைவனுக்காக தலைவி ஏங்குவது என்பது தலைவிக்காக தலைவன் ஏங்குவதைக் காட்டிலும் கண்ணியக்குறைவானது என்ற எண்ணம் பொதுபுத்தியில் உள்ளது (என்னமோ அப்புத்தியிலிருந்து எனது மிக வித்தியாசமான ஒன்று என்று காட்டிக்கொள்ள முனைகிறேன் வாசகரே, கவனம்).

பெண்ணை எளிதான கிடைபொருளாகச் சித்தரிப்பதிலுள்ள பொய்யும், முரணுமே erotica-வின் வேர். நெருக்கத்தில் மட்டும் திறக்கும் மடையை அடைக்கும் சமூகத் தாழை, பொதுவில் விலக்கும் பாவனை செய்யும் படைப்புகளுக்கு ஒரு பாரம்பரியம் உண்டு. (இவ்விடத்தில் சங்ககாலம், விக்டோரிய ஒழுக்கக்கோட்பாடு பற்றியெல்லாம் அளக்கவேண்டியது கட்டுரையாளனின் கடமை. ஆனால், அவற்றைப் பற்றி உறுதியான ஒற்றைப் பரிமாண வரலாற்றுப் புரிதல்களை எட்டிவிடும் நம்பிக்கை எனக்கு இல்லை என்பதால் நீங்கள் பிழைத்தீர்கள்.)

நெருக்கத்தில் வெளிப்படும் தன்மையை இயல்புச்(!) சமநிலையிலிருந்து நோக்கும்போது கிடைக்கும் தோற்றமே வேறு. பல சமயம் அத்தோற்றம் அருவருப்பானது. ஆண் தன்னைப் பற்றியே மிக வித்தியாசமாகமாக உணரக்கூடிய சிந்தனைப்பாதை அது. ஆனால் அந்த சுயபரிசீலனை (introspection) மூலம், 'பெண்ணின் தன்மைமுரணை'ப்பற்றி ஆணுக்குத் தோன்றும் சிந்தனைகள் மட்டுப்படுத்தப்படும் என்ற எதிர்பார்ப்பு மிகையே :-)

Life is Elsewhere என்ற புதினத்தில் மிலன் குந்தெரா இப்படிச் எழுதுவார்: a great love, which abruptly arrives like a lightning bolt, frees a woman at one stroke from all shame and inhibition.... love frees in her such a powerful source of unexpected inspiration that her spontaneous behavior can resemble the expert procedures of a depraved woman.

இதில் உள்ள depraved woman என்கிற பதத்தைக் கூட ஒரு ஆணீயப் பார்வை என்று இன்று சொல்லலாம் தான்.

நெருக்கமற்ற சூழல்களில் 'வேட்கை அழைப்பாக' தொனிக்கும் பாடல்களில் மிகைக்கற்பனை/அதீத சித்தரிப்பு இருப்பது ஏன்? அதன் கண்ணியமின்மையும் ரசிகானுபவத்தின் பகுதியாக இருப்பதால் தான்.

'என்னுள்ளே என்னுள்ளே' பாடலை கண்ணியக்கொழுந்தாகவும், முனகல்மிகு 'ஏகாந்த வேளை' பாடலை கண்ணியலோபமாகவும் நாம் கருதுவது இயற்கைதானே. இரண்டாம் வகைப் பாடல்களை ஆத்மார்த்தமாக ரசித்தவர்கள் அரிதாக இருக்கலாம். என்னதான் இசை, 'புத்தியின் குறுக்கீடு இல்லாமல் ரசிக்கப்படக்கூடிய ஒரே கலை' என்றாலும், ஏதோ ஒரு வகையில் இரண்டாம்வகைப் பாடல்களை ரசிப்பதில் ஒரு குறுக்கீடு இருக்கத் தான் செய்கிறது. செய்நேர்த்தியை, அதன் patently trashy-தன்மையை மிகுந்த பிரக்ஞையுடன் தான் ரசிக்கிறோம்.

இவ்வகைப் பிரிவினைகளில் தெரிவது நமது மேற்பூச்சு மாயைதான். நாகரீகம் என்பது மேற்பூச்சு சம்மந்தப்பட்டது என்பதால், இதை ஒதுக்கிவிடமுடியாது. இப்போது பாட்டுக்கு வருகிறேன் (ஒரு வழியாக!)

ரோஜாப்பூ முதல்வகை வேடம்பூண்ட ஒரு இரண்டாம்வகைப் பாடல். "தாகம் தீருமா" என்ற சீண்டும் வரியைத் தவிற தொனியில் வெளிப்படையான சுண்டியிழுப்புகளும் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன. வரிகள் நேரடியானவை, எவ்வித பூடகமான குறிப்புணர்த்துதல்களும் கையாளப்படவில்லை. வேகமான மெட்டு, தாளவாத்தியங்கள் , இடையிசைச் சரங்களில் (interludes) உள்ள ஒரு வித துள்ளல் தன்மை (celebratory) எல்லாம் ஒரு வித 'சுத்திகரிப்பை' சாதிக்கின்றன.

நமது கண்ணியத்தயக்கத்தை bypass செய்து 'நேரடியாக' ரசிக்க செய்திருக்கிறார்.
ராஜா.

பின்குறிப்பு
1) இத்தன்மை இப்பாடலுக்கு பிரத்யேகமானது என்று சொல்லவில்லை. இதுபோல பற்பல இருக்கலாம். இப்பாடல் பற்றி இவ்வாறு தோன்றியது. இங்கே இறக்கி வைத்து விட்டேன்.
2) இத்தன்மை இப்பாடலின் attribute அல்ல, எனது மிகைவாசிப்பே என்பீர்களாயின்: இருக்கலாம். 'பிடித்துப்போவதற்கெல்லாம் வியாக்கியானம் தேடக்கடவது' என்றொறு ரிஷி போன ஜென்மத்தில் என் மீது கமண்டலநீர் எரிந்திருக்கலாம். என்னைச்சொல்லி குற்றமில்லை, ரிஷிபத்தினி இதுபோல ஒரு பாடலப் பாடியிருந்திருக்கலாம். :P
3) Those interested in real stuff should of course delve into this thread: Raja of Erotica

Appreciation, Criticism and the Artist

2011-10-03T08:59:00.005+05:30

(an) ordinary emotional person, experiencing a work of art, has a mixed critical and creative reaction. It is made up of comment and opinion, and also new emotions which are vaguely applied to his own life. The sentimental person, in whom a work of art arouses all sorts of emotions which have nothing to do with that work of art whatever, but are accidents of personal association, is an incomplete artist. For in an artist these suggestions made by a work of art, which are purely personal, become fused with a multitude of other suggestions from multitudinous experience, and result in the production of a new object which is no longer purely personal, because it is a work of art itself.

................

This gives us an intimation why the artist is—each within his own limitations—oftenest to be depended upon as a critic; his criticism will be criticism, and not the satisfaction of a suppressed creative wish—which, in most other persons, is apt to interfere fatally.
................

This (first) impression (of a work of art) may be so deep that no subsequent study and understanding will intensify it. But at this point the impression is emotional; the reader in the ignorance which we postulate is unable to distinguish the poetry from an emotional state aroused in himself by the poetry, a state which may be merely an indulgence of his own emotions. The poetry may be an accidental stimulus. The end of the enjoyment of poetry is a pure contemplation from which all the accidents of personal emotion are removed;
.............

I believe that it is always opportune to call attention to the torpid superstition that appreciation is one thing, and “intellectual” criticism something else. Appreciation in popular psychology is one faculty, and criticism another, an arid cleverness building theoretical scaffolds upon one’s own perceptions or those of others. On the contrary, the true generalization is not something superposed upon an accumulation of perceptions; the perceptions do not, in a really appreciative mind, accumulate as a mass, but form themselves as a structure; and criticism is the statement in language of this structure; it is a development of sensibility.

T.S. Eliot (The Perfect Critic)

Reading on anyway

2011-09-11T08:09:00.005+05:30

Since here

விடுதலைப்போரும் திராவிட இயக்கமும் - பி.ராமமூர்த்தி
சங்கத்தமிழும் பிற்காலத்தமிழும் - உவேசா
Lighen up George- Art Buchwald
Master and Margerita - Mikhail Bulgakov
இந்து ஞான மரபில் ஆறு தரிசனங்கள்- ஜெயமோகன்
திசைகாட்டிப் பறவை - பேயோன்
ஞானக்கூத்தன் கவிதைகள்
Pratidwandi - Sunil Gangopadhyay
Our Films their films - Satyajit Ray
Darjeeling (heh heh)- Satyajit Ray
Cat's Cradle - Kurt Vonnegut
The Laughing Policeman - Sjöwall and Wahlöö
Chronicle of a Death Foretold - Gabriel Garcia Marquez
An Autobiography - Jawaharlal Nehru
கம்பராமாயணம் - சுந்தர காண்டம்
வரலாறும் வழக்காறும் - ஏ. சிவசுப்ரமணியன்
நாஞ்சில் நாட்டு வெள்ளாளர் வரலாறு - நாஞ்சில் நாடன்
அந்தக்காலத்தில் காப்பி இல்லை - ஆ.இரா. வெங்கடாசலபதி
A short introduction to Art History - Dana Arnold
பால்யகால சகி - வைக்கம் முகமது பஷீர்
கம்பன் தொட்டதெல்லாம் பொன் - கமலா சங்கரன்

Excerpts/Abandoned

All about H. Hatterr - G.V.Desani
“2083 – A European Declaration of Independence"- Manifesto of Oslo Bomber Andrew Berwick
Walden - Henry David Thoreau
A book of Trials - Sir. Travers Humphreys
Labyrinths - Jorge Louis Borges

Nehru and கமலா சங்கரன் were the most satisfying reads this year - the latter owing to a gnawing realization that I will possibly read ancient Tamil literature and still leave a lot on the table.

உண்கள்வார் கடைவாய் மள்ளர் களைகிலாது உலாவி நிற்பர்
கண்கைகாள் முகம் வாய் ஒக்கும் களை அலால் களை இலாமை
பெண்கள் பால் வைத்த நேயம் பிழைப்பரோ சிறியோர் பெற்றால்

is one of my favourite lines in Kamban thus far. Where the farm labourers in Kosala do not weed out gardens taken by the beauty of their women (the weeds are kuvaLai flowers which remind them of the women's eyes and the lotuses which remind them of their feet - how can they weed them out?).

I took the last line as any 'normal' reader would as 'is there any escape for (us) lesser mortals when they are enamoured of women.

Actually பிழைப்பர் actually is 'will they wrong', which turns the last line to 'will simple men, who love their women, ever wrong them?'. And the reason that is the valid reading is because the analogy itself is taken from சிந்தாமணி by திருத்தக்கத் தேவர்.

In SinthAmaNi the மள்ளர்கள் are hesitant for the same reason and then have a drink and a few stanzas go about weeding anyway . It looked like Kamban wanted to use the analogy but wanted to make a point that reneging wasn't in keeping with the simple folk - left unsaid is that the same virtue cannot be ascribed to those of higher position of wealth and intellect.

And Kamban doesn't stop at that. Apparently, in the entire kambarAmAyaNam, not a single man is showing plucking a flower. Whoa!

How can one claim to have read anything at all?

சொதப்பற்றமிழ்

2011-08-23T22:07:00.022+05:30

நேற்று ரயில்பயணத்தில் தீராநதி, விகடன், நக்கீரன் - வாங்கிப்படித்தேன். மூன்றுமே வெவ்வேறு வகையில் படிக்கமுடியாதபடி இருந்தன. சராசரி இந்திய ஆங்கிலப் பத்திரிகைகளின் உரைநடை தரத்தைக் கூட எட்டமுடியாதபடி தமிழ்ப்பத்திரிகைகள் இருக்கின்றன. 'கட்டுரைகள் சகிக்கமுடியாதபடி மேலோட்டமாக இருக்கின்றன' என்பது என் மேலோட்டமான அபிப்ராயம். "சராசரி வாசகர்..." என்று ஆரம்பிக்கும் சொற்றொடர்களில் எதிர்வாதம் தொடங்கும் என்பதால், நக்கீரன், விகடனை விட்டுவிட்டு, சற்றே high-brow வாசகர்களுக்கான தீராநதிக்கு வருகிறேன்.

நவீனத்துவம்: மேற்கும் கிழக்கும் என்று ஒரு தொடர். மோனிகா என்பவர் எழுதுகிறார். ஓவியம் பற்றிய தொடரா, இல்லை எல்லா கலைகளைப் பற்றியும் எழுதி வருகிறாரா என்று தெரியவில்லை. ஆகஸ்ட் இதழில் அத்தொடரின் எட்டாம் அத்தியாயம் வந்திருந்தது: ஓவியர் எப்.என்.சூசா பற்றி எழுதியிருக்கிறார்.

எனக்கு ஓவியம் பற்றி(யும்) ஒரு எ.வும் தெரியாது என்பதால் நான் படித்த கட்டுரையின் உள்ளடக்கத்தைப் பற்றிச் சொல்ல எனக்கு எதுவும் இல்லை. அவர் எழுதும் முறையைப் பற்றி மட்டுமே இவ்விடுகை.

ஆரம்பத்துலயே ஆரம்பிச்சுட்டாய்ங்களா

முதலில் epigraph.

பிறப்பினையும் இறப்பினையும் குறித்த பயங்களுக்கு நடுவே ஒரு சிறு கொசு வலையைப் போல் பின்னப்படுவது அன்பு - பிரான்ஸிஸ் பேகான்

கூகிளிப் பார்த்தேன். இவர் தான் அந்த 'பேகான்'
பேக்கன் என்பது தான் உச்சரிப்பு என்பது என் துணிபு. வார்ன் என்ற பெயரை வார்னே என்றும், சஹீர்கான் என்ற பெயரை ஜாகிர்கான் என்றும் பன்னெடுங்காலமாக வழங்கிவரும் பண்பாடு நம்முடையது என்பதால், இதையெல்லாம் கேள்வி கேட்கக்கூடாது.குறைந்தபட்சம் இதையெல்லாம் கேள்வி கேட்பதில்லை என்பதையாவது இங்கே பதிவுசெய்து விடுகிறேனே.

"பிறப்பையும், இறப்பையும்" என்று எழுதாமல் "பிறப்பினையும், இறப்பினையும்" என்று எழுதுவானேன்?

'முன்னதில் கவித்துவம் இல்லை, பின்னதில் தான் இருக்கிறது' என்று சொல்லி, 'இதைக்கூட உணர முடியாது ஞானசூனியன்' என்று என்னைத் திட்டினால், எனக்கு சந்தோஷம்தான். குறைந்தபட்சம், மிகுந்த பிரக்ஞையோடு இந்த சொற்தேர்வுகள் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன என்றாவது அதனால் ஊர்ஜிதகமாகும். சும்மா, தேவையில்லாமல் ஒரு 'இனை'யை இணைத்ததாகத் தான் எனக்குத் தோன்றுகிறது.

வார்னே போல, இதுவும் பொதுவான நடப்பது தான். மேலே செல்வோம்.

லூவ்ரில் சிக்கி அவதி

பாரிஸ் லூவர் அருங்காட்சியகத்தின் அடித்தளத்தில் சென்று சிக்கிக்கொண்ட யாருமே அங்குள்ள ரோமானிய, கிரேக்க சிற்பங்களைப் பார்க்கும்போது தனது காதலர்கள் அருகில் இல்லையே என அவதியுறாமலிருக்க முடியாது

இப்படி எழுதியதில், எழுத்தாளருக்கு ஏதோ நகைச்சுவை எண்ணம் இருந்திருக்கிறது என்று நம்புவோமாக. லூவ்ர் போன்ற இடத்தில் தனியாக இருப்பதில் உள்ள பிரிவுத்துயரைச் சொல்ல முற்பட்டிருக்கிறார். 'குன்ஸா' புரிகிறது. ஆனால் 'சிக்கிக்கொண்ட' வரை படித்தால் 'தனியாக சிக்கிக்கொண்ட' என்ற பொருள் வருகிறதா என்ன? ஆசிரியர் மனதில் தோன்றியது தாளில் வரவில்லை.

'பத்தாப்பு' வரைக்குமே தமிழ் படித்தேன். அதனால் ஏன், எதற்கு என்று சொல்லத் தெரியாது என்றாலும், 'தனது என்பது தப்பு, தமது என்று எழுதினால் தான் தத்தமது (தலா ஒரு காதலர்) என்ற பொருள் வரும்' என்று நினைக்கிறேன். 'பல காதலர்கள்' என்ற அர்த்தசாத்தியத்தை முடக்கக்கூடாது என்பதற்காகவே 'தனது' என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறதோ என்னவோ - ஒரு வாக்கியத்தில் எத்தனை புரட்சிகள்!

பூண்டும் உயிரியும்

அழகிய பூந்தோட்டம், ஆரவாரம் பூண்டுப் பாய்ந்து சிரிக்கும் அருவியென ஒவ்வொன்றைப் பார்க்கும்போதும் அதன் அழகைப் பகிர்ந்துகொள்ள மற்றொரு உயிரியை நம் மனம் நாடுவது இயல்பாகிப்போகிறது

ஆரவாரம் என்பது பூணப்படும் ஒன்றா? கவித்துவ நடை என்றாலும் ஒரு நியாயம் வேண்டாமா? சரி அதென்ன 'உயிரி'? பொதுவாக creature என்ற பொருள்படும் இடத்தில் அச்சொல் பயன்படுத்துவார்கள். Lonely creature போன்ற ஆங்கில idio(m)த்தை மொழிபெயர்த்ததுபோல இருக்கிறது. ஒட்டவில்லை.

இன்னும் கவித்துவம் தொடர்கிறது போலும். ச்சாய்ஸில் விடுவதே கற்பூர நாற்றமறியா என் போன்றோருக்கு உசிதம்.

வெகுண்டெழச்செய்யக்கூடிய ஒரு கழிப்பிடம்

கே.ஜி.சுப்பிரமணியத்தின் துர்கை ஓவியங்கள், தாயிப் மெஹதாவின் பாதி அரூப வடிவிலான மகிஷாசுர மர்தினி போலல்லாமல் இவரது ஓவியங்கள் தமிழ்நாட்டின் ஒரு பொதுக்கழிப்பிடத்தில் காணப்படும் மனிதர்களின் அந்தரங்க உறுப்புக்களை அப்பட்டமாக வரைவதுடன் அதனைக் குறித்த பார்வையில் உள்ள நுட்பங்களில் சிலரை வெகுண்டெழச் செய்யக்கூடியன

கழிப்பிட ஓவியங்களில் தமிழ்நாட்டுக்கத் தனித்தன்மைகள் உண்டென அறியேன். 'எனிவே', உள்ளடக்கம் பற்றிய பஞ்சாயத்தை வேறு யாராவது கூட்டட்டும்.

அதென்ன 'ஒரு பொதுக்கழிப்பிடத்தின்'? 'தமிழ்நாட்டின் பொதுக்கழிப்பிடங்களில்' என்று எழுதலாம். அல்லது 'தமிழ்நாட்டில் எந்த ஒரு பொதுக்கழிப்பிடத்திலும்' என்று பொதுமைப்படுத்தலாம். இப்போது உள்ள வரியை பார்த்தால் ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட கழிப்பிடத்தை ஆசிரியர் சுட்டுவது போலத் தோன்றுகிறது. இல்லையா?

அடுத்தது வாக்கிய அமைப்பு:

இவரது ஓவியங்கள் ..... அந்தரங்க உறுப்புக்களை அப்பட்டமாக வரைவதுடன்

அதாவது, ஓவியங்கள் வரைகின்றன. தம்மைத்தாமே வரைந்துகொள்ளும் ஓவியங்களா என்ன?

அதனைக் குறித்த பார்வையில்

அதனை- எதனை ?
உறுப்புகள் என்ற பன்மைக்கு 'அவற்றை' என்றல்லவா வரவேண்டும்? இந்த ஒருமை-பன்மை குழப்பங்கள் பற்றியெல்லாம் இன்று யாரும் அலட்டிக்கொள்வதில்லை.

பார்வையில் உள்ள நுட்பங்களில் சிலரை வெகுண்டெழச் செய்யக்கூடியன

'நுட்பங்கள் வெகுண்டெழச் செய்யக்கூடியன' என்று எழுதினால் புரிகிறது. 'நுட்பங்களில் வெகுண்டெழுவது' என்றால் என்ன அர்த்தம்

"அந்தரங்க உறுப்புகள் குறித்த அவர் பார்வையில் உள்ள நுட்பங்கள் சிலரை வெகுண்டெழச் செய்யக்கூடியன" என்று கழற்றிப் பார்த்து, சேர்த்துப் படித்துப் புரிந்துகொண்டேன்.

மிகையாகாத காலம்

புனிதங்களை அபுனிதமாக மாற்றும் பணியில் வெற்றி பெற்றார் என்றால் மிகையாகாது

தற்கால நடையில் எழுதிக்கொண்டே வருகிறவர், திடீரென்று 'என்றால் மிகையாகாது' என்ற அரதப்பழசான மேடை நாடகீய சொற்றொடரைப் பயன்படுத்துகிறார். அதில் ஏதும் முரண் இருப்பதாகக் கூட அவருக்குத் தோன்றவில்லை.

அதுவரை இறந்தகாலத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்த சரிதை ஒரு அரைக்கணத்துக்கு நிகழ்காலத்துக்குத் தாவுகிறது (பயணமாகிறார்). சரி, அந்த ஒரு பத்தியில் வரும் சில நிகழ்வுகள் வரையில் அந்த காலத்தை consistentஆகக் கடைபிடிப்பார் என்று எதிர்பார்த்தால், அதுவும் இல்லை.

புரிதல் வெளிக்கு அப்பால்

பேகானின் ஓவியத்தில் கிறித்துவ மதத்தின் ஆதிக்க சக்திகள் கேலி செய்யப்பட்டன. தனது காதலர்களின் மறைவிற்குப் பிறகு அவர் வரைந்த சிலுவைக்கு அடியில் காணும் மூன்று பிம்பங்கள் குறித்த பயிற்சி பார்ப்போரை மனித இருப்பை கேள்விக்கு உட்படுத்தச்செய்பவை

இக்கட்டுரையில் பல இடங்களைப் படிக்கும்பொழுது, 'கமா போடுவது கொலைக்குத்தம்' என்று ஆசிரியர் கருதுவதாகத் தெரிகிறது. இவ்விடத்தில் மேற்கோள் குறிகள் (') பயன்படுத்துவதிலும் சிக்கனம் கடைபிடித்துக் குழ்ப்பி இருக்கிறார்.

அவர் வரைந்த, 'சிலுவைக்கு அடியில் காணும் மூன்று பிம்பங்கள் குறித்த பயிற்சி'' பார்ப்போரை.... என்று எழுதியிருக்க வேண்டும். அப்படி இருந்தால், வாசகன் தேடிப்பிடித்து இங்கு செல்லக் கூடும். அதில்லாமல் வாசகன் அந்த வாக்கியத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியாது என்று சவால் விட்டு உறுதி கூறுகிறேன்.

நகர்த்தி நகர்த்தி

பதினேழாம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு போர்கள், பஞ்சம், பிராந்திய/தேசிய/இன வர்க்க அடையாளங்கள் போன்ற பல கண்டுபிடிப்புகள், நமது இறைமை என்னும் தேவதைக் கதைகளிலிருந்து நம்மை நகர்த்தி மானுட யதார்த்தங்களை நோக்கி நகர்த்தியது.

கண்டுபிடிப்புகள்!! ஒன்றுமில்லை, discovery of our identities போன்ற வாக்கியம் எதையோ சிந்தித்து, கட்டாய மொழிமாற்றம் செய்திருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன்.

இறைமை என்பது sovereignty (இறையாண்மை) என்ற அர்த்தத்தில் தான் பயன்படுத்தப்பட்டுப் பார்த்திருக்கிறேன். இங்கு divinity/celestiality என்ற அர்த்தத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. அப்படியே இருந்தாலும்

'இறைமை என்னும் தேவதைக்கதைகள்'

என்ற சொற்றொடரில் ஏதோ பிரச்சனை இருக்கத்தான் செய்கிறது. 'தேவதைக்கதைகளின் தொகையான நமது இறைச்சிந்தனை' என்ற அர்த்தத்தை ரத்தினச்சுருக்கமாக தெரிவிக்க முனைந்து, கோணலாக வந்து விழுந்திருக்கிறது.

தேவதைக் கதைகளிலிருந்து நம்மை நகர்த்தி மானுட யதார்த்தங்களை நோக்கி நகர்த்தியது.

முதல் 'நகர்த்தி' தேவை இல்லை. எழுதியதை ஒரு தடவை படித்துப் பார்த்தாலே, இதைத் தமிழிலிருந்து நகர்த்தி நகர்த்தி சென்றுவிட்டோம் என்று தெரிந்திருக்கும்.

மொழிச்சிக்கல்

தீராநதியின் முதல் இரண்டு பக்கங்களில் கிடைத்தவை இவை. மேலே செல்ல திராணியில்லை. 'ஒரு மாதிரியாக புரிந்துகொண்டுவிடுவார்கள்' என்று வாசகர்களை நம்பி, காமாசோமாவென்று எழுதப்பட்டதாக தான் எனக்கு முதலில் தோன்றியது.

ஆனால் யோசித்துப் பார்த்தால், 'உள்ளடக்கத்தின் நுட்பம் எழுத்துநடையின் சிக்கலில் வியாபித்து இருப்பது தவிர்க்க முடியாது' என்றும், அதை கவித்துவ மொழியில் எழுதிவிட்டதாக ஒரு நினைப்புமே, இதில் தெரிகிறது.

ஆசு இரியர்

ஏதோ பள்ளிக்கூட ஆசிரியர் போல இப்படியெல்லாம் எழுதவே தயக்கமாக இருக்கிறது. ஏனென்றால், இவற்றில் பல தவறுகள் இங்கு நான் எழுதியவற்றிலும் இருக்கக்கூடும் - முக்கியமாக: நினைத்ததைத் தெளிவாக எழுத்தில் கொண்டு வர முடியாமல் போவது.

ஆனால் இது ஒருவர் எழுதி, எடிட்டர் ஒருவர் படித்து, பிரசுரிக்க தகுதியானதென்று என்று முடிவு செய்து, ஒருவர் மெய்ப்பு பார்த்து - இத்தனை பேரைத் தாண்டி வாசகர்களுக்குக் கிடைத்திருக்கும் தமிழ்.

இவர்களில் ஒருவருக்குக்கூட இவை எதுவும் உறுத்தவில்லை.

மேற்சொன்னவற்றில் கிட்டத்தட்ட எதுவுமே உங்களையும் உறுத்தவில்லை என்றால், என் பொறாமைக்கு பாத்திரமானவர் நீங்கள்.

வாழ்க தமிழ்.

குளிக்கப் படுத்தும் கண்ணன்

2011-08-23T20:35:00.010+05:30

இன்று ஸ்ரீஜெயந்தி. வருடந்தோரும் இதையொட்டி கொஞ்சம் பெரியாழ்வாரைப் புரட்டிப் பார்ப்பது வழக்கமாகிவிட்டது. இம்முறை கிடைத்த சில முத்துகள் இதோ:

யசோதை கண்ணனைக் குளிக்க வைக்க படாதபாடு படும் பாடல்கள் (பெரியாழ்வார் திருமொழியின் இரண்டாம் பத்தின் நான்காம் திருமொழி)

கறந்த நல் பாலும் தயிரும் கடைந்து உறி மேல் வைத்த வெண்ணெய்
பிறந்ததுவே முதலாகப் பெற்று அறியேன் எம்பிரானே
சிறந்த நல் தாய் அலர் தூற்றும் என்பதனால் பிறர் முன்னே
மறந்தும் உரையாட மாட்டேன். மஞ்சனம் ஆட நீ வாராய்

நீ பொறந்த நாள்லேர்ந்து, எனக்கு பாலோ, வெண்ணையோ கெடச்சதேயில்ல. (ஏன்னு உனக்கே தெரியும்). 'இவெல்லாம் ஒரு அம்மாவா'-ன்னு எல்லாரும் சொல்லீருவாங்கன்றதால, மறந்துகூட நீ செய்ற அட்டூழியத்தைப் பத்தியெல்லாம் வெளி ஆளுங்க கிட்ட சொல்லமாட்டேன். குளிக்க வா கண்ணா.

பூணித் தொழுவினில் புக்கு புழுதி அளைந்த மேனி
காணப் பெரிதும் உகப்பென் எனினும் கண்டார் பழிப்பர்
நாண் எத்தனையும் இலாதாய் நப்பின்னை காணில் சிரிக்கும்
மாணிக்கமே, என் மணியே, மஞ்சனம் ஆட நீ வாராய்

தொழுவத்துல நீ விளையாடி, உடம்பெல்லாம் புழுதியோட நீ வர்றதைப் பாக்கும்போது எனக்கு உகப்பாத்தான் இருக்கும். ஆனா பிறத்தியார் 'என்ன பிள்ளை வளர்த்திருக்கா இந்த யசோதை'ன்னு பழிப்பாங்க. உனக்கோ வெக்கங்கெட்டவனே, உன் கேர்ள்ஃப்ரெண்ட் நப்பின்னை கூட உன்னையப் பார்த்தா சிரிப்பா. என் மாணிக்கமே, என் மணியே, குளிக்க வா கண்ணா.

சென்ற வருட இடுகை

My Word

2011-08-18T12:17:00.004+05:30

சொல்லினால் தொடர்ச்சி நீ சொலப்படும் பொருளும் நீ
சொல்லினால் சொலப்படாது தோன்றுகின்ற சோதி நீ
சொல்லினால் படைக்க நீ படைக்கவந்து தோன்றினார்
சொல்லினால் சுருங்க நின் குணங்கள் சொல்லவல்லரே

- திருச்சந்தவிருத்தம் (திருமழிசை ஆழ்வார்)

Thou art what proceeds from The Word - thou art the import of what is enunciated
Thou art the light (of meaning) that eludes the word
Those whom thou created by thy Word shall go and build the world,
But, are they capable of - even briefly - describing thee in words?

I am deliberating not harping on the meaning that 'The Word' is a reference to the scriptures. For, without that, the simultaneous power and feebleness of the words is quite apparent in this e

The excellent rhythm in these poems - which translator is best advised to not even attempt to match - is, IMO, quite central to the feeling of 'rapture' that they generate in the reader.
Enjoy!

Dark Matter

2011-08-15T13:07:00.003+05:30

Maureen Chao said after a long train ride she had turned 'dirty and dark like a Tamilian'. A joke, that hasn't gone down well.

It seems very obvious to me that she meant 'dirty' as a description of herself at that point in time and 'dark as a Tamilian' is part that is contentious. But many people have taken it to me she DID mean 'dirty as a Tamilian' too which I find befuddling.

Now is 'dark as a Tamilian' itself something to take offence to. Well, that depends.

a) 'dark as coffee' - hahah funny
b) 'dark as a chimney sweep' - haha..mmm well
c) 'dark as a Tamil' - edurA aruvaaLai

It could be meant as a simple descriptor of a fact - that Tamils on average are darker than the rest of the India. Watch Russel Peters pull this Lankan guy's leg about skin-color. Of course he's a stand-up, he's Indian etc. A sober vice-consul should know better.

I am less interested in the reality (as always) of what she did or did not mean, but more in the teasing apart what caused the outrage.

I think considerable part of the outrage comes from the existing popular opinion that pegs darkness as lower on the aesthetic scale and the associated hyper-sensitivity of us folk about it.
A diplomat should have known better before trying to joke about it.

Would she have joked about 'dark as an African'? If so, then she'd be my kinda girl, but unfortunately in the wrong line of work.

Had I been in the audience, I'd've found it funny though. That's perhaps because I am ..err..buffalo skinned.

PS: Comments with socioeconomic observations about fairness creams shall be disallowed.

PPS: Kamban about the dark hunk Rama:

வெய்யோன் ஒளி தன் மேனியின் விரி சோதியில் மறைய
பொய்யோ எனும் இடையாளொடும் இளையானொடும் போனான்
'மையோ, மரகதமோ, மறி கடலோ, மழை முகிலோ
ஐயோ! இவன் வடிவு' என்பதோர் அழியா அழகுடையான்

The Sun's luminous rays disappear on his dark form (so dark is he)
With the maiden who's waist is so thin that it is probably a lie to say it exists, and with his younger brother- he went
Kohl or emerald or the sea full of waves or the raincloud (what does one compare him with)
Aiyo! What a form!' is what can be said of He of endless beauty

இன்னதாம் என்னல் ஆமோ உலகியல்

2011-08-14T22:51:00.003+05:30

Faithful readers of this blog, have been made painfully aware, of my bull-headed obsessions about believability in art. I enjoy only the totally convincingly 'real' or something spectacularly fable-like, struggle violently with most things in between.

Who is to say, this is how things roll in 'reality'?

After meeting Sita, Hanuman ravages through the Asokavanam, hoping his actions will take him to Ravana. Waves of warriors and chieftains are sent to fight him and they meet their gory ends in his hand.

Ravanan's son Akkakumaran then arrives at the scene and sees the monkey. He laughs derisively at the possibility that a monkey could have killed the warriors

வன் தொழில் அரக்கன் நோக்கி, வாள் எயிறு இலங்க நக்கான்;
'கொன்றது இக் குரங்கு போலாம், அரக்கர்தம் குழாத்தை!' என்றான்

The Rakshasa - the one of brutal methods- laughed mockingly showing his sword like teeth;
'it seems it was this monkey that killed the army of rakshasa warriors (as if such a thing were believable)

To his charioteer replies:

அன்னதாம் நகு சொல் கேட்ட சாரதி, 'ஐய! கேண்மோ!
இன்னதாம் என்னல் ஆமோ உலகியல்? இகழல் அம்மா;
மன்னனோடு எதிர்ந்த வாலி குரங்கு என்றால், மற்றும் உண்டோ ?
சொன்னது துணிவில் கொண்டு சேறி' என்று, உணரச் சொன்னான்

His charioteer who heard those mocking words said: "Lord, listen
Who can say how the world works? Speak not derisively
Vali - who fought (and beat) our King (Ravana) was a monkey. Is there anything more to say?
Do bear that in mind as you bravely enter this battle

So I guess wise charioteers predate the Mahabharatha.
The uncomfortable fact - that Vali had once wrestled Ravana into submission - being reminisced at an inopportune moment, may just simply mean 'underestimate not'.

But the expression: 'இன்னதாம் என்னல் ஆமோ உலகியல்?' is captivating in its succinctness . To translate word for word, it would be: w can say of the ways of the world that 'this is how it is'

It is not just uncertainty or randomness or the elusiveness to anticipation. It is all this and more. It is not even about the future - after all he is referring to a past that has failed to instruct the present. It seems to be about human inability to grasp even his own small bubble. It seems to be about : it is not for man to understand. He is most welcome to try. But surely he is not afforded the luxury of wholesome understanding before he can act.

காட்சி ராமாயணம்

2011-08-09T12:17:00.008+05:30

கம்பனோட ராமாயணம் காட்சி ராமாயணம். ராமனே அவனுக்கு ராமாயணம் இப்படி நடந்ததுன்னு சொல்லிருக்கான். நரசிம்மனே அவன் முன்னால வந்து இரணியன் வதை எப்படி நடந்ததுன்னும காட்டிருக்கான். அதில திருமகள் வரா. .... கம்பன் ..கண்ணாறப் பார்த்து பாடின பாட்டுக்கள் இது. நினைச்சுப் பாடினதில்லை. பார்த்துப் பாடினது.

மர்ரே ராஜம் பதிப்பித்த கம்பராமாயணத்தில் பங்காற்றிய தனது தந்தை, இவ்வாறு சொன்னதாக, 'புலிநகக் கொன்றை' பி.ஏ.கிருஷ்ணன், 'எந்தையின் காலம்' கட்டுரையில் எழுதியிருந்தார்.

கம்பனின் காட்சியைக் கண் முண் எழுப்பும் விவரணைகள், அவருடைய 'sense of drama' பற்றி பலர் எழுதியிருக்கிறார்கள். நானேகூட வாயாடியிருக்கிறேன்.

வாசகர்களுக்கு மட்டும் தான் வர்ணணைகள் என்றில்லை. கதைமாந்தரின் உரையாடல்களிலும் காவிய நயத்துடன் வர்ணணைகள் இருக்கும். ஆனால், வாசகர்களைப் போல அல்லாமல், கதைமாந்தரான நாங்கள் 'பார்த்தே குறிப்புணர்ந்து கொள்ள' முடியும், என்று சொல்லும் விதமான ஒரு பாடலை நேற்று படித்தேன்...

அனுமன் சீதையைப் பார்த்துவிட்டு, அரக்கர்களுடன் சண்டையிட்டு, இலங்கைக்கு தீவைத்துவிட்டு வந்ததை, அங்கதன் முதலியோருக்கு விவரிக்கிறான். அவர்கள் பதில்:

'பொருதமை புண்ணே சொல்ல, வென்றமை போந்த தன்மை
உரைசெய, ஊர் தீ இட்டது ஓங்கு இரும் புகையே ஓத
கருதலர் பெருமை தேவி மீண்டிலாச் செயலே காட்ட
தெரிதர உணர்ந்தேம்; பின்னர், என் இனிச் செய்தும்?'என்றார்

பொருதமை புண்ணே சொல்ல - நீ சண்ட போட்டது, ஒடம்புல இருக்குற புண்ணே சொல்லுது
வென்றமை போந்த தன்மை உரைசெய - நீ ஜெயிச்சது, நீ உயிரோட திரும்பி வந்ததுலேர்ந்தே தெரியுது
ஊர் தீ இட்டது ஓங்கு இரும் புகையே ஓத - ஊருக்கு தீ வச்சது, இங்க வரைக்கும் தெரியுற மாதிரி ஓங்கி வளர்ந்த புகையே சொல்லுது
கருதலர் பெருமை தேவி மீண்டிலாச் செயலே காட்ட - நீ சீதாதேவியைக் கூட்டிகிட்டு வராதது (அது எவ்வளவு கடினமான செயலா இருந்திருக்கும் 'ங்கறது) எதிரியோட வலிமையைக் காட்டுது
தெரிதர உணர்ந்தேம் - இதெல்லாம் எங்களுக்கு புரிஞ்சிருச்சு
பின்னர், என் இனிச் செய்தும்? - இதுக்கு மேல நீ என்னா சொல்றது?

"கதைமாந்தரே இவ்வளவு கவனிக்கிறாங்கன்னா, வாசகன் நீ எவ்வளவு கவனிக்கணும்"-ன்னு கம்பர் சொல்ற மாதிரி இல்ல?

உண்மை கசக்காது, வழுக்கும்

2011-08-04T20:06:00.002+05:30

சில அரசியல் கருத்துக்களை உடனுக்குடன் பதிவு பண்ண வேண்டியது அவசியமாப் போகுது:

'கழுதை தோக்கப்போறோம். பொதுமக்கள்ட்ட திட்டு வேற வாங்கணுமா'ன்னு தலைவர் தோணி மாப்பு கொடுத்தாப்ல.

அதைக் கண்டும்காணாம விடாம நோண்டி நோண்டி கேட்டு 'ஸ்பிரிட் ஆப் கிரிக்கெட்'னு மீடியா கூவிட்டாய்ங்க.

சரி அத்தோட விடுவாய்ங்கன்னு பார்த்தா, 'அந்த எடத்துல நீ இருந்தா' ன்னு வர்றவன் போறவன்ட்டல்லாம் கேட்டு படுத்தினாய்ங்க. 'நாங்களும் அப்படித்தான் செஞ்சிருப்போம்னு' அவிஞ்ஞ குருநாதர் ஆண்டிமலரார் மெயின்டேன் பண்ணிருக்கிறது பெருங்காமெடி.

அனா நோட் தி பாயிண்ட்: அவரும் 'சச்சினை இப்படி அவுட் ஆக்கியிருந்தா ரத்த ஆறு ஓடும், அதனால செஞ்சிருப்போம்' அப்படின்னு தான் சொல்லிருக்காப்ல. இதுல எங்க வந்தது ஸ்பிரிட்டுங்கறேன்.

உண்மைவிளம்பின்னா அது எங்க அண்ணன் ஸ்ட்ராஸ் தான். உசேன்பாய் 'நீ செஞ்சிருப்பியா'ன்னு தேஞ்சுபோன ரெக்கார்டாட்டம் கொடாயசொல்லொ, 'செஞ்சிருப்பேன்னு நினைக்க ஆசைப்படுறேன்'ன்னு கமலஹாஸர் கணக்கா சொல்லிட்டாப்ல. இதுனால தான் இவைஞளை ரொம்ப புடிக்கிது.

ராம்சாமி கோப்பை எடுத்து வை!

Why Kurudhippunal kicks Drohkaal's ass

2011-08-02T13:52:00.007+05:30

For ages I have been trying to watch Drohkaal, the film Kurudhippunal is a remake of.
Recently watched the elusive Drohkaal coutesy equanimus's expansive DVD collection - a breathtaking range covering auteurs like Kieslowski and atrocieurs like G.N.Rangarajan.

Where do I even begin...

I won't get into KP's finesse and DK's shoddy feel, which I guess anyone who has watched both films would agree to. So, I will stick to the very basics, which is after all , mostly what I takeaway from films.

Who are the terrorists?

Totally botched up in DK. In KP, NizhalgaL Ravi is pissed with himself for causing the schoolbus explosion. He almost tries to risk himself by deactivating it when it is too late. In DK, Annu Kapoor-Milind Gunaji shoot at marketplace with gay abandon!

For all the reams and reams of dialogues spoken - Bhadra could have said what this was all about. 'You democracy supporters betrayed our trust' type vague charge. That's all.
As opposed to Badri's 'இருக்க விடுவாங்களா உங்க முதலாளிங்க"

Firstly, the film was a lot of talking-heads.
Not just that they 'talk' too much (and omigod they do) but there is rarely an attempt to present them as deeper anything.

The terrorists in DK don't feel 'real'. Or atleast one can say they look like 'terrorists' as viewed by the establishment. It's like they want the audience to take them to be merely automatons who blindly believe.

That is why there is a world of a difference when Mangaldev tells Kishan that the commander has faith in his aim and when Narasimhan says the same thing.

That is a very important line: it is not a faith in the individual but faith in the supreme leader's judgement. But it is important it is not caricatured, and that it comes from a thinking man.

The medical shop front, Narasimhan's wife in the tent kottagai, the meal in the toilet - there wasn't even a single attempt in DK.

Abbs- Aadhi

In DK- Abbas arrests Kishen, Abbas kills Mangaldev.
So it is presented as if Abbas is doing and Abhay is only undoing. His supposed 'expert interrogation skills' fail. So we have no regard for him from based on what we observe.So when Abbas rails at Abhay's irresponsibility, there is an overwhelming sense of 'personal indignation' - an excellent performance by Naseeruddin Shah, the only thing that compares favorably to KP.

OTOH Aadhi's 'devious' ways are presented extremely well - we get a sense of what it is that he is feared for.

In KP, Abbas seems 'out of action' for a while. So when he burst back into the scene, his indignation seems to proceed from a camaraderie, a shared vision etc (which is what is suspect at that very point)

Abhay is presented as a 'softie' which I felt was odd. Aadhi was 'soft for a tougie' - this was far more - for want of another word- realistic.

'விளக்கம் போதுமா சார்' type official arrogance underlines his later vulnerability.

Abhay wakes up in cold sweat in the opening scene 'phir wohi sapnA?' - how imaginative!

Krishnan-Kishen

"அவனா..எப்பப்பாரு பணம்னு அழுவான்..." one line expressing the disgust the rebel feels for the mercenary Krishnan.

Kishen tries to have cyanide- WTF!
Krishnan rips it out when asked to take it and the terrorists try to kill him. He is saved by Aadhi. Krishnan's helplessness and the fact that he is not ideologically driven - prove to be the decider in his breakdown in the interrogation.

It undelines the difference between him and the investigation with Bhuvanesh. The 'twist' that he indeed is Badra is ineffective in DK.

Pathak-Srinivasan

Subtlety is not there for medicine only.
First of all, I thought it was immensely important that Sumi refers to Srinivasan as 'uncle'.
Abhay mentions in dialogue to his wife of many years how Pathak is his ideal. Urgh!

Pathak goes on and on about how we need to personally fight to be not infected by corruption.
Srinivasan nearly blemishes the pristine photo of 'Aadhi and him' with his food-stained hand.

All he ever says in dialogue is 'நேர்மைங்கறது stomach muscle மாதிரி' That is all someone in his position, will say to someone like Aadhi.

It is only at the gunshot that Abhay 'realizes' what he's been talking about all along (which came out well - i.e. because you are close to someone you can be blind to even the obvious of hints they drop).

But I found it immensely important that it is Aadhi who indicts Srinivasan and that Srinivasan has the urge to explain himself - even though he knows he cannot reclaim esteem - 'நான் பணம் வாங்கல ஆதி' with the trembling - hitherto unknown - cigarette.

After the incident - DK Abbas refers to him as 'Pathak sir' while KP Abbas refers to him as 'அந்தாளு'. The latter better underlined the character.

Encounter
The encounter scene is converted (okay, it came first and all that) to the scene where the deal is made!!??

In KP it is where Badri talks about the varying moral code itself. And he notably says: 'I can kill you without hesitation even now'. i.e. rather than reciprocity, he is underlining the difference. The acknowledgement of the difference in codes was very important. And in a potential 'last moment' that is a more defining line to come from Badri.

Vocabulary

DK has ridiculously superficial dialogue consistently. There'll be no end if I start on this. I'll just mention the superficiality as I could see in the vocabulary too:

I don't have a good grasp of Hindi but the usage of 'jaasoos', 'dhEsh drohi' etc. seemed like words used by those who were outside the universe of this movie. Insiders won't speak like that.

Isn't it interesting the only time 'தேசத்துரோகி' is mentioned in KP it is by the inspector who is faking his patriotism.

How many times does Aadhi use 'terrorist', 'தீவிரவாதி' in second person? Or for that matter even in third person? Nearly never, if I'm right.

In DK it is used even in first person by Bhadra. I found that quite funny.

I cringed every time they said 'terrorist lOg' in this movie.

OTOH even when talking about Srinivasan's betrayal Aadhi says: 'அவர் அவங்க ஆளு'.
The point that 'us X them' is proving difficult to classify, DK belabours to make, KP does effortlessly , effectively and 'authentically' (this is how he would have spoken etc.)

The ending: Aadhi-Abhay

Aadhi dies without getting level with Sumi.
Abhay confesses, gets absolution and 'go-ahead-my-karmaveer' type advice from his wife ('take your oath again' it seems - #facepalm)

Aadhi decides it is the 'right thing to do' and goes ahead. He doesn't know what is in store for his wife and child. He is NOT assured of their safety.

It is important to take into account that DK Sumi knows Mala-Surendar are terrorists as opposed to KP Sumi figuring it out at the time of molestation. Abhay meets her 'after' she has killed the violator. i.e. he dies with the knowledge that they are safe.

Aadhi is NOT assured of being remembered 'right' by those who matter to him.

முத்தாய்ப்பு

All in all, DK felt like a good idea which was sloppily written and filmed, which was salvaged thoroughly and elevated to great heights by Kamal.

What to say, what not to, how much and how - things where Kamal's grasp is astounding.

Thoughts Sparked by September

2011-07-28T15:35:00.007+05:30

What is scarier than the destruction of the world?
That the whole thing is a random, arbitrary convulsion. That the universe is morally neutral and unimaginably violent.

Now how do you say that in film?
Well, you have someone say it.

Hmm...well, that's the most unambiguous way to do it, even if not the top-drawer aesthetic choice. What would be the context of the conversation?

Well you could make one guy a self-doubting writer - who by definition is interested in the hows and not the whys. His concerns are things as they are and ought to be. He is likely less interested in what moves things: a consideration which is the preserve of those who are more scientifically inclined. Those who are interested in the botany of the flower, much less its..ahem.. floweriness (the artist cannot pause there, he needs to dramatize the flower, that's another story). The other guy would be a scientist who 'analyzes the universe'.

Could it get any more cliched?

And why exactly would they talk to each other? Isn't it a very 'outside' perspective, a lazy stereotyping?The conversation by the physicist is patently 'fake'. In the sense that, that is how the gaping outsider views the magical world of physics. The academic is thickly into the math, the politics of research grants or some such mundane distractions. He may occasionally entertain a naive, outsider's conversation. But overall it is just Woody trying to wring out certain perspectives from a talking head.

September was lacking in subtlety. It had people talking about 'core' life issues very easily. Highly unbelievable. Very convenient etc.

But if you wait to make it believable many of these wonderful conversations can possibly never be depicted. But, that is no excuse. To get people to talk without inhibitions, you need them vulnerable and/or drunk. Woody did try and establish that here, but even his most devoted viewers have to look-the-other-way certain times to enjoy this one.

Perhaps it could have taken another tighter draft of writing. Perhaps he kept it that way to underline the stagey-ness. Perhaps I am generous with my perhapses because it is Woody.

Mood, lighting, staging - were extremely well-done. The independent beauty of the frames is supposedly not to be appreciated, when it does not service the story. I, for one, don't claim to have the wherewithal to tell that what is an unnecessarily good-looking frame? I am never that convinced about the examples of 'distractions' usually given. Perhaps that owes to how I watch a film .

What about the planetarium scene in Manhattan? Interesting, essential takeaway, or to use Library of Congress language 'culturally and historically significant'. But I am inclined to see it as independently beautiful. I'd call it less 'essential' than the 'Academy of the overrated' sequence.

In September, on the other hand, (even) I can say that the lighting and staging are essential.
What would September be without the power outage sequences, the lightning lights (reminded me of the famous bombing sequence in Mikhail Kalatazov's 'Cranes are Flying'), the light bursting back on as Stefi plays the piano, the dim-lit corners when Peter attempts to kiss Steffi only to be interrupted by Diane's questions (has this cliche been executed with as much finesse ever?), the half-lit conversation of Howard and Lane, the paleness in the room when Steffi talks 'pulls-your-socks-up-hard' to Lane. What could be more central to the telling of a story where we are not shown a glimpse of the world outside, but we see its light painting the interiors.

It's movies such as these that make me get up from my lazy ass and slowly begin to better appreciate their importance in film . Of course, it is quite likely that one light-on-content heavy-on-mood movie by someone else will suffice to annoy and restore me :-)

If direction is the seamless assembling of performances to a believable whole - then Woody is a master. If it is also about communicating unambiguously the subtle thoughts running in the minds of those who people the screen (using the notoriously frail combination of 'natural' words and gestures) then Woody is a phenomenon.

You know why a character is saying what he is saying, you know what is a self-deceptive rationalization that follows a disappointment. You know that something is an evasive line, but you also know the one who said it wants to convince himself of what he is saying. You know which line is an accusation - even though it is said in the lightest possible manner; you also know that the speaker caught his insincerely being found out. You can sense how, for a character, certain emotions persist despite the acknowledgement of deceptions and foibles of the other. You sense how something is said aloud and repeatedly not so much because it is true, but because it is a way to rid other competing truths of any mindspace.

And most importantly you know all this is exactly put in there by the creator.

And oh yeah, it's the same movie all over again. And I pity those for whom that is a grouse.

As one of the characters in the film says: Why do we need another book about survival? We have the boy scout manual

Of Payon

2011-07-03T16:25:00.009+05:30

To attempt to write a sober-faced humour-dissection essay is problematic. Firstly one, the essay declares itself to be anything but funny. Secondly,: to explain "what is funny" is an exercise in futility. if a joke is 'lost' on someone, rarely ever does a knowledgeable explanation of the benign transgression achieved by the joke, evoke in the listener the laugh, which was the objective of the joke. So I seek your sympathies upfront before beginning this post that seeks to explain Payon to the uninitiated.

Payon - a 'character' created mislexic - is a writer who carries his self-aggrandizement to absurd extremes. His absurdity itself stemming from a refusal to grasp the world in the same way rest of us would. His language a running parody of the kind of unquestioned absurdities that one can see in the language of many of Tamil's literary magazines .

To 'get' him, I contend, one needs a modicum of understanding of what has come to pass for Tamil in the mainstream media. Rampant mispronunciation, grammatical errors and terrible sentence-construction - have become par for the course that they no longer 'jar' the reader/listener. It is quite possible a generation may not even realize what is wrong - and thus what he is parodying.

His humour covers a broad range including: grammatical failures, mistranslations, non-sequiturs, petulantly childish alternate perceptions, verbal cartoons and logical extension fallacies. The overall effect is nothing like anything. So much so, that the only reaction that seems possible is, to reflect his own style back, as a nod of appreciation for his seemingly limitless capacity for absurdity in general. Even while doing that, one is not without the nagging doubt that one has not grappled with all that he has laid on the table.

Here are a few samples from his second book: திசை காட்டிப் பறவை (dhisai kAtti paRavai)

He writes his own foreword. The central joke being the writer who is writing the foreword in first person, refers to Payon in third person. As he progresses, in one paragraph switches the "I" to the writer of the book and refers to Payon, the writer of the foreword, in third person. Further in the foreword,it only gets more frenetic as he does the same within sentences, juggling possessive forms and verb suffixes to maximum effect. (eg. நேர்பேச்சில் பல தருணங்களில் பேயோன் சொல்லியிருக்கிறேன்). Each time one encounters a variation of the same 'joke', one is freshly challenged and takes a split second to reconcile it with our understanding.

Tamil is generally not written the way it is spoken. A certain tinge of archaism is to a certain extent inevitable in the prose. Sometimes writers attempt to achieve this by 'merely' taking a colloquial expression and freezing it up in its staid written form and consider it a job well done. What is achieved is actually an awkward and artificial formalization of a colloquialism, in the middle of prose. பேசாதீர்கள்! he screams in the middle of a paragraph. While there is nothing per se incorrect about that, it is hilarious to imagine someone shutting out the person who is trying to offer an explanation, my making the above exclamation.

Puns with as long a set-up as twitter would permit in a tweet

ஆங்கில சிறுகதையையும் அதற்கு லபக்குதாசின் மொழியாக்கத்தையும் ஒப்பிட்டு பார்க்கிறேன். ஒன்று மூலம், இன்னொன்று பவுத்திரம்.

குமார் தன் பெயருக்கேறப தங்கமானவனாக இருந்தான்

- is a classic example of 'where did that come from!'

He abbreviates தொலைபேசி as தொ.பேசி saving all of one letter.
Misuse of construction: நண்பரும் ஆழி பதிப்பகத்தின் செந்தில்நாதனுமான பதிப்பாளர்...
Hyper-extension - adding suffixes where not needed: அவர் எழுத்து அவ்வாறுபட்டது.
Mistranslation - பார்வை ரீதியாக சவால்விடப்பட்டவர்கள் for visually challenged
He follows @borehay and asks him ஓன் ஹவுஸா ரென்டடா சார்?

Then of course are those tweets, which are funny because of their 'very true'-ness. I have taken the liberty - with what I shall not say - of attempting to translate a couple of my favourites

He throws in word coinages for you to figure: ஊராந்திரம் (after all isn't this what we do more often than the exaggeration inherent in தேசாந்திரம்)

Consider this: வாசகரின் ஒலிப்போக்கு நின்றிருந்தது - doesn't merely tap into the English expression - 'verbal dysentery', but with a converts the cruel to the mischievously evil - with nonchalance.

Make what you will of the tweet that says: 'I don't know whether it will rain today or if it is supposed to rain today".

That is (possibly) a part of a running rant about rains - where he expresses complete lack of understanding about the universal notion that rain is something wonderful, beautiful and poetry-inspiring.

He has a deal with his friend (the equally fictitious Labakudas: who is attributed with the most howlarious of mistranslations) to drop names for money. The rates per dropped names is funny in its mock seriousness and is possibly a hat-tip to the core idea of Woody Allen's Whore of Mensa, which I namedrop for free.

Taking expressions literally: இதை எங்கே போய் சொல்வது (முழு முகவரி தேவை)

Taking expressions literally, missing the point:

நேற்று மாலை திரையரங்கு போனவனுக்கு டிக்கெட் கிடைக்கவில்லை. ஏமாற்றமாவது மிஞ்சியதே என்ற ஆறுதல்தான் மிச்சம்

It is only then that you notice how 'ஏமாற்றம் தான் மிஞ்சியது' is actually a flowery expression in the first place. It is such a stock expression, that we peddle without giving a thought to its poetic potential!

Then there is his deadly category where he teases you by being funny and at the same time throwing in a certain degree of philosophy or poignancy. You are wary of taking it seriously and becoming the joke yourself

இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பின் யாரோ எழுதப்போகும் எனது வாழ்க்கை வரலாறுக்குள் இருந்தபடி வாழ்வது சிரமமாக இருக்கிறது.

His கவிதை அகராதி is a Devil's dictionary-ish wicked take on components of Tamil poems today.

It is replete with ribs at recurrent themes, unimaginative expressions, the heightened melodrama and inflated sense of self-importance that poems bring. For example, this is the dictionary entry for the word I:

the narrator of the poem.
the sensitive know-it-all
the biggest humanist out there
he who ends up getting alienated when he starts thinking poetry
the one who shares what the self knows
slightly resembles "you" but happens to sit on this side

Heck, the man makes a 'poem' with Unicode font errors thrown in at critical parts of the poem (painfully familiar to those who type much in Tamil)

As I have used up my superlatives, I should plan to end the post now, with a summation:

In case it wasn't abundantly clear, the point I was trying to make is this:First there is Payon. Then there are the rest of us, who feel compelled to point out our attempts at being light by using exclamation marks!

The Love Lives of Lovable Men

2011-06-27T11:56:00.003+05:30

Courage is many things to many people. To me, it is putting in full public view that which one wrote when in college:

The Love Lives of Lovable Men

‘Daschund puppies are cute’

The statement is subjective.

But those who dare refute,

Cannot share the adjective.

But hear ye! who exclusion dread,

Thus spake The Sage:

(The) only staff of life is bread

This I learnt with age

The lovable ones with hearts of gold,

Who think they are sitting pretty,

One of these days they’ve got to be told

They have His Infinite Pity.

Helplessly harbours ideas of spice

Waiting for the Moment to come.

Shocking turnouts of the roll of Dice

Lead him to the arms of rum.

The ensuing swing is drastic:

He revises long held values

Morals, he finds to be plastic

The flipside of Robert Bruce

He sees the world at an angle

A chuckle replaces his smile

A novel Disentangle

As coffins of values pile.

Some put themselves in the first spot

And forever wear a frown

Other people - wiser or not

Make up and settle down

The quest for the truth is shredding of poses.

Why search far and wide when,

All great philosophies have their sources

In the love lives of loveable men.

Madding Crowd

2011-06-18T21:00:00.000+05:30

We like what we read when we can relate it to ourselves. And sometimes it takes some delusions of grandeur to be able to do so.

I took to the crowd and the crowd took to me and yet I never lost myself in it; always I felt apart from it. From my separate mental perch I looked at it critically, and I never ceased to wonder how I, who was so different in every way from those thousands who surrounded me, different in habits, in desires, in mental and spiritual outlook, how I managed to gain goodwill and a measure of confidence from these people. Was it because they took me for something other than I was? Would they bear with me if they knew me better? Was I gaining their goodwill under false pretences?

I tried to be frank and straightforward to them; I even spoke harshly to them sometimes and criticized many of their pet beliefs and customs, but still they put up with me. And yet I could not get rid of the idea that their affection was meant not for me as I was, but for some fanciful image of me that they had formed. How long could that false image endure? And why should it be allowed to endure? And when it fell down and they saw the reality, what then?

- Jawaharlal Nehru, An Autobiography

This was in 1940. Not a 'false modesty' piece written later. I see an honest befuddlement. And that he laid bare to the reading public with almost no consideration to his political 'future' is the kind naïveté that I find moving. Yes this is the kind of thing that moves me. Read the 'delusions of grandeur' line again.

கடும்நகை

2011-06-14T10:19:00.001+05:30

         சாப்பிடுவதைக் குத்திக் காண்பித்தாலே குமரேசனுக்கு கோபம் வரும்.
"வடிச்சதெல்லாம் தா இதே முளுங்கிருச்சு" என்று அக்காள் விளையாட்டாக ஒரு முறை சொல்லப்போக, இரண்டு நாள் சாப்பிடாமலே இருந்துவிட்டான் குழந்தை.
முதல் நாள் யாரும் பெரிதாக கவனிக்கவில்லை. இரண்டாம் நாள் வீடு இறுக்கமானது. அம்மா மிரட்டினாள், கெஞ்சினாள்; அப்பா முதுகில் ரெண்டு போட்டார் ஒன்றும் மாறவில்லை. அக்காவை கன்னத்தில் விட்டார், அவள் அழுதுகொண்டே வந்து மன்னிப்பு கேட்ட பிறகு தான் சாப்பிட்டான். எல்லோரும் இலேசானார்கள், அப்பாவைத்தவிற . "இவ்வள வீம்பு நல்லதுக்கில்லடீய்" என்று கோபமும், பயமும் கலந்த தொனியில் அம்மாவிடம் சொன்னார்.

      பிறகொருமுறை சத்துணவு வேளையில் வாத்தியார் ஏதோ சொல்லப்போக கடுங்கோபத்தில் புதிதாக கற்றுக்கொண்டிருந்த ஒரு வட்டாரச்சொல்லை உதிர்த்தான். சக மாணவர்களின் குபீர்ச்சிரிப்பில் ஆசிரியர் சற்று திடுக்கிட, புளிய மிளார் அகப்படுவதற்குள் சுள்ளான் ஓட்டம் பிடித்துவிட்டான்.

       அதெல்லாம் ஒரு காலத்தில். சேந்தம்பட்டி முத்தைய்யன் செட்டுக்கு வாழ்க்கைப்படுவதற்கு முன். இப்போது எல்லோருக்கும் முன்னால் அந்த தங்கவேலு இவன் சாப்பிடுவதைப் பற்றி தரம்தாழ்ந்து பேசினாலும் சோற்றோடு அவமானத்தையும் சேர்த்து சாப்பிடவேண்டியிருக்கிறது.

        இங்கு வந்து சேர்ந்து விளையாட்டாக ஆறு வருடம் ஆகிறது. இன்னும் சேர்ந்தபோது இருந்த பொடியனாகவே அவனை இச்சூழல் நினைக்க வைக்கிறது. இத்தனைக்கும் இன்னொரு நாயனம் ஊதும் மாணிக்கண்ணனுக்கு இப்போதெல்லாம் நெஞ்சடைப்பு ஏற்படகிறது. ஊதும்போது ஒரு கரட்டுத்தனமான இரட்டை 'குரல்' கேட்கிறது. அதனால் குமரேசன் முதல் நாயனமாகிக்கொண்டு வருகிறான். ஆனாலும் இவர்களுக்கு அவன் சிறுபயல் தான். மற்றவர்கள் தன்னை சின்னவனாக நடத்துவதில் அவனுக்கு அதிக பிரச்சனை இருந்ததில்லை. அதற்குத் தோதாக ஒரு குழந்தைத்தனத்தை தன் சுபாவத்தில் கூட ஏற்படுத்திக் கொண்டு விட்டான்.

      ஆனால் இரண்டாந்தவில் தங்கவேலு வேறு ரகம். ஏனோ வந்த நாள் முதல் அவனுடன் இடக்கு தான். முத்தையண்ணன் தன்னை குழுவில் சேர்த்தது இந்த ஆளுக்கு இவனைப் பிடிக்கவில்லை. எடுபிடி வேலைகள் குடுக்கலானான். இவனால் குழுவில் எல்லோரும் குடுக்க ஆரம்பித்தார்கள். முத்தையண்ணன் இப்படியெல்லாம் செய்ய மாட்டார் ஆனால் இதையெல்லாம் கண்டுகொள்ளவும் மாட்டார்.

   தங்கவேலு வாசிக்கும் நடை சுத்தம் இல்லை என்பது இவனுக்குத் தெரிந்த அளவு முத்தையண்ணனுக்கும் தெரிந்திருக்கும். ஆடுவது அவர்தானே. பல இடங்களில் நடனத்தில் வேகத்துக்கு ஈடு குடுக்காமல் வருவதை சுட்டிக்காட்டுவார்.

"இந்த இடத்துல கொஞ்சம் குறையுதண்ணே" என்று முதல்முறை சொன்னதும்
"சரி தம்பி" என்று கேட்பதைப்போல் சொல்லிவிட்டு அப்படியே வாசிப்பான்.

இரண்டொருமுறை பார்த்துவிட்டு அந்நடைக்கு ஏற்றபடி தன் ஆட்டத்தைத் தளர்த்திக்கொள்வார் முத்தண்ணன். மேலே தொடர்ந்தால், "இதுக்கு இதேன் தம்பி சரியா வரும்" என்று பதில் வரும்.

ஏன் இது போன்றவர்களை சகித்துக்கொள்கிறார் இவ்வளவு நல்ல ஆட்டக்காரர் என்று குமரேசனுக்குப் புரிந்ததில்லை.

குமரேசனின் தந்தையும் ஒரு கலைஞர் தான். அவர் நாதஸ்வரத்துக்குப் பக்கம் வாசித்துக்கொண்டிருந்தவர் கொஞ்சம் தாளம் தப்பினாலும் மேடையிலேயே திட்டு விழுவதைப் பார்த்திருக்கிறான் குமரேசன். தனது பன்னெண்டாவது வயதில் தந்தையை இழந்தபோதிலிருந்து அவனுக்கு ஒரு பெரியமனுஷத்தனம் வந்தாகிவிட்டது.

    சொத்தோ, நிலமோ விட்டுச்செல்லும் சாதாரணத் தந்தையாக இல்லாமல் நாதஸ்வர பரிச்சயத்தை விட்டுச்சென்றிருந்தார். மிகுந்த நளினத்துடன் அவன் தந்தை வாசித்த 'ஆயிரங்கண் போதாது" பாட்டு அவனுக்கு நினைவிருக்கிறது.

    தேரனூர் ராமர் கோவில் உற்சவத்தில் அவர் வாசித்ததைக் கேடடு, வந்திருந்த கலெக்டர் மறுமுறை வாசிக்கச் சொல்லிக் கேட்டது அவனுக்கு முக்கியமான நினைவு. அவனுக்கு அப்போது பத்து வயது, தந்தை அரங்கேற்றிய நளினங்களை அவன் உள்வாங்கியிருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் ஒரு ஊதாங்குழலுக்கு கிடைத்த மரியாதையை அவன் நன்கு மனதில் பதித்திருந்தான்.

    ஆனால் இன்று அவன் வாசிப்பது நாதத்தின் ஆழத்தை முன்னிறுத்தும் இசை அல்ல. தெருவில் ஆடும் ஆட்டத்திற்கு ஒத்திசை. யாரும் மறுமுறை வாசிக்கக்கேட்பதில்லை ('ஆயிரங்கண்' வாசிக்க தான் அப்பா இல்லை என்பதும் இவனுக்குத் தெரியும்), முதல் முறை கேட்டாலே பெரிய விஷயம்.

    நடுநாயகம் இல்லாததால் குறைவாக எண்ணிவிட முடியாது. தெருவில் ஆடுவது என்றாலும் ஊரே கூடி ரசிக்கிறது. திருவிழாக்களில் இசைக்கச்சேரிக்கு கூடுவதை விட இங்கு தான் அதிக மக்கள் வருகிறார்கள். அந்த அளவில் தான் இன்னமும் கலை சோபிக்க, மக்கள் மனமகிழ்வுக்கு ஏதோ செய்துகொண்டிருப்பதாய் நம்பலாம் தான். ஆனால் இதில் எத்தனை கூட்டம் முத்தையண்ணன் ஆட்டத்தைப் பார்க்கவும் அதன் ஒத்தாக இவன் சார்ந்த குழு எழுப்பும் இசையைக் கேட்கவும் வந்தது, எத்தனைக் கூட்டம் சரசாவின் ஆட்டத்தைப் பிரதானமாகக் கொண்டு வந்தது என்பது சங்கடமானக் கேள்வி தான்.

     அப்பா இதை எந்த அளவுக்கு மரியாதையானதாக நினைப்பார் என்று அவனுக்கு சில சமயம் தோன்றும். அதே கலெக்டர் தன் வீட்டுவிழாவுக்காக சொல்லிவிட, "கல்யாண நாயனமெல்லாம் வாசிக்கிறதில்லீங்க" என்று நேராக சொன்னவர் அவர்.

" ஆமாம், நட்டாற்றில் விட்டுவிட்டு செத்துவிட்ட மனுஷன் என்ன கேள்வி கேட்பது ? இப்படி ஊதித்தான், உன் பெண் ஒருத்தியை கல்யாணம் செய்து கொடுத்திருக்கிறேன்" என்று பதில் கூட சொல்லலாம். ஆனால் பதில் என்பது பிறருக்கு சொல்லக் கூடிய ஒன்று மட்டுமே.

       என்றைக்காவது கச்சேரி வாசித்துவிடலாம், இப்போது அன்றாடத் தேவைகளுக்கு ஆகட்டும் என்று ஆரம்பித்து ஒரு மாதிரி இதே நிலைத்துவிட்டது. தங்கவேலின் ஏளனம் நிலைத்துவிட்டது (அது குழுவினர் எல்லோருக்கும் தொற்றிக்கொண்டுவிட்டது).

    விளையாட்டாக சொல்லுவதுபோல பாசாங்கு செய்தபடி ஒரு வன்மத்துடனே தாக்கிவந்தான். ஒரு சில முறை முத்தையனிடம் இந்த பேச்சுக்களைப் பற்றி சொல்லியும் பயனில்லை. அவருக்கு ஆயிரம் கவலைகள். "நீயே சமாளித்துக்கொள்" என்பதுபோல சொல்லிவிட்டார்.

      சாப்பிடுவது, தூங்குவது, வாசிப்பது,பயணிப்பது என்று அவன் வாழ்வின் ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் ஆக்கிரமித்து சிறுமைப்படுத்தி வருவதையே தொழிலாகக் கொண்டிருந்தான். சரசு குமரேசனிடன் அணுக்கமாகப் பேசுவதைக் கண்ட நாள் முதல் கொச்சையின் உச்சத்திற்கே சென்றுவிட்டான். சொல்லடிகள் தவிற பொதுவில் கையால் அடிப்பது கூட சாதாரணமாகி விட்டது. செட்டில் பிறர் இதை விளையாட்டாக எடுத்துக்கொள்ளும்படியான ஒரு தோற்றம் வருமாறு செய்தான். ஒவ்வொரு சமயம் இந்தச் சனியனையெல்லாம் விட்டுப் போய் விடலாம் என்று தோன்றும்.

     ஆனால் அக்காளைப் போல தங்கைக்கும் ஒன்று முடித்துவிட்டுப் போகலாம். தவிற, இப்போதெல்லாம் ஆட்டக்கார்களைக் கூப்பிடுவது கூட குறைந்து வருகிறது. சினிமாப்பாட்டு கச்சேரிகள் வைத்து முடித்துவிடுகிறார்கள். அதனால் வேறு குழுக்கு மாறுவது அவ்வளவு எளிதல்ல. மேலும் யாரும் முத்தையன் போல காசு விஷயத்தில் நாணயமாக நடந்துகொள்வதில்லை.
**

      அடுத்த வாரம் தான் கச்சேரி. நாளை முதல் புதுப்பாட்டு பயிற்சி என்று முத்தையண்ணன் சொல்லியிருக்கிறார். இன்று சாப்பிட்டுவிட்டு ஏதாவது சினிமாவுக்கு போகவேண்டும். இதற்கும் ஏதாவது சொல்லுவான் - ஏதோ இவன் காசை செலவழிப்பது போல. கொஞ்ச நேரம் காலாற நடமாடிவிட்டு வரலாம் போல இருந்தது. வீட்டுக்குள்ளிருந்து வெளிப்பட்டபோது தங்கவேலு வலப்பக்கத் திண்ணையில் அமர்ந்து பல் குத்திக்கொண்டிருந்தான்.

      அதில் கூட ஒரு அலட்சியமும், அகம்பாவமும், பிறரை ஆட்டுவிக்கும் தோரணையும் இருப்பதாகத் தோன்றியது இவனுக்கு. இதற்கு ஏதாவது செய்துவிடவேண்டும் என்று தோன்றினாலும் 'இவன் கொட்டத்தை அடக்கும்' அளவுக்கு தான் ஒன்றும் செய்துவிடமுடியாது என்றும் தோன்றியது.

   ஆற்றாமையும் சுய-பச்சாதாபமும் ஒருசேர எழ, இங்கிருந்தால் எரிச்சலாக இருக்கும் என்று அங்கிருந்து நகர முனைந்தான். தன்னளவில் இயன்றவரையில் ஏதாவது செய்துவிட வேண்டும் என்று உறுதியாகத் தோன்றியது.

"டேய் நாதஸ்..." தங்கவேலு குரல் கொடுத்தான். கையை பைக்குள் விட்டுத் துழாவி ஒரு ரூபாய் நோட்டை எடுத்து நீட்டியபடி சொன்னான், "போய் ரெண்டு பளம் வாங்கிட்டு வா"

அசந்தர்ப்பம்

2011-05-10T13:42:00.000+05:30

மலையிலிருந்து கல்லை எடுத்துவந்து தலையில் போட்டால், தலைவலி போமென்று ஒரு பாடலில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அசந்தர்ப்பமாக இது தோன்றும். ஆனால் தலைவலியை நிவர்த்திக்கக்கூடிய ஒரு செடிக்கு கல்லையென்பது ஒரு பேரென்று அறியவேண்டும். இங்ஙனமேயுள்ள தமிழ்வைத்திய பரிபாஷைகள் மிக அதிகம்

- உ.வே.சாமிநாதையரவர்கள் (சங்கத் தமிழும் பிற்காலத் தமிழும்)

What a Man Wants - 2

2011-05-03T12:55:00.004+05:30

So what is so bleeding difficult about understanding this man?

Mannarthudi Jeyakrishnan is the son of a judge and a confidant of a pimp, scion of an respectable clan and a reveller with drink buddies, a graduate who physically labours in his own fields, penny pinching hard -bargainer who books the entire floor of a hotel for a friend's night out, is blunt mannered in speaking and capable of nuanced expression.When his friend Rishi mentions in passing his envy for the 'experiences' of the kids these days, Jeyakrishnan takes it upon himself to initiate his friend to the joys of the world. The 'other face' of his friend, takes Rishi by surprise. The morning after, he asks the pimp, ThangaL "edhu kaLi?" - which is put-on.

It is a question all of us ask of anyone we observe having two seemingly contradictory personalities. Rarely do we ask it aloud. Occasionally we ask it of ourselves.

When confronted with two faces the unanimous inclinations seems to call the baser one the truth and the other a mask. This itself is indicative of what we think is the natural state of man, isn't it?

We consider it quite duplicitous to maintain and apply a personalities at will. Sometimes we are sympathetic - oh the societal forces that force a man to do so. Sometimes we are not - what man is he who won't stand up to be what he 'truly' is.

Is it too unnerving to consider that he may want to be different things?

Having and Reaching
Man wants to expand the world that he inherits. He wants do and see more than has been possible in the world that he was brought into and nurtured. All this with a certain notion of his own specialness - "I have it in me to handle it, more than those around me have the capacity to". Such considerations are not without denial; as it can be overwhelming to consider that everyone in his ancestry was an individual who reached, deviated, changed and settled. Each with a strong notion of the 'specialness' of oneself.

But to attribute his 'dichotomy' only to the above, would mean subscribing, at least in part, to the common notion that man only 'truly' wants what cannot be taken as a given. Not true.

He wants what he already has just as much. Just that the notion of tradeoff is so strongly impressed upon us: ancient homilies about moustaches and porridges and modern exhortations to 'get out of your comfort zone'.

The Given
Our first take on Jeyakrishnan's dichotomy is 'one man at home/village and another man when away'. We find that almost synonymous with one man 'when he is a part of his settings' and another when 'he is an individual'. But he does not passively, helplessly accept his setting.He actively engages with it, as it quite clear from his character well before even Radha enters the scene.

Radha is from his social circle. Their families know each other, she is a college-goer and intelligent. As far as matrimonial blurbs go - just right. What attracts him however is that she didn't hesitate to put him in place in their first meeting. So much so that he, who has never invested in a woman - emotionally or otherwise - decides to propose marriage to her the very next day.

He refuses to consider that he would be creating an awkward moment for her, let alone increasing the possibility of rejection. It is almost as if he doesn't care one way or the other! He takes the rejection hard - hard in his own way that is, which means outwardly handling it just fine.

Wisdom and participation

When the pendulum oscillates later he rues to Rishi that the emotion that rises to the top is embarrassment. These attractions, love twiddles, pining, expectations - he says - are things he is a decade too old for. After spending his youth with respectful caution, he is now highly self conscious about entertaining these emotions. They were the preserve of others, while he himself seems to be looking on at the cycle of life like a wise old man.

So wise that he agrees to help Thangal initiate this new girl Clara.

The Reach
He writes an invitation letter to her, as 'Mother Superior' from a monastery, to hoodwink her father to send her away from the house. He later meets her under the assumed name and personality of a timber contractor. His assigned task is to entice her with the offer of concubinage to see if she is likely to take it. If she does, she would prove not to be a good investment for Thangal.

In their first moment alone he cannot help asking Clara why she is here (for this rendezvous, deviating away from her life of normalcy) only to rebuffed that she didn't ask him the same question, did she?.
This is said without a trace of bitterness. Hers was no socioeconomic rebuff, questioning the oppressor etc. Just a simple deflection that seems to say that, such questions perhaps have no simple answers and one would do well not to grapple with them too much.

Pretences
The term 'pretending' is itself used thoughtlessly when considering how meaningful the experience of the pretense itself is, to the alleged pretenders. Jacques Derrida - one of a series of names I intend to drop - is quoted to have said:"To pretend I actually do the thing: I have therefore only pretended to pretend"

Who is Jeyakrishnan if not everything that he claims to be? Is the drunken cheer of the timber contractor not Jeyakrishnan's own? As Thangal requested, he offers her a life of comfortable concubinage. He is quite convincing as the love-drunk drunk, when he makes the offer. Only we, the audience, are privy to the fact that it is insincere pre-planned deceit.

But now are we so sure about that too? After all didn't he already feel close to her by that time he could broach the topic. Did he shake his head awake to attend to the task he had taken up? Why do we have this gnawing feeling that, his words are powered by the sincerity of emotion, that is typical of a drunk man.

And then Clara asks him: mOnE thadi condracterE, nee yaaraa(m)?*

* loosely and prosaically translates to : dear timber contractor, who are you?

(to be continued)

What A Man Wants -Thoughts sparked by Thoovanathumbikal- Part I

2011-04-28T16:59:00.005+05:30

"I just need someone who understands me. Whether it is Clara or Radha, it doesn't make a difference"

So says an angry Mannarthudi Jeyakrishnan about the two women in his life.
Radha is a smart, bold, college-going, distant relative of his. She had initially rebuffed his interests before slowly reconsidering her opinion.Clara was a extraordinarily intelligent and sensitive girl whom he met in the curious circumstance of initiating her into the flesh trade.Could they be more different?

I shall cut to speculative sociopsychological musings now:Isn't it the case that women tend to be able to outline their 'dream men' with more clarity and precision than men can bring themselves to do about their 'dream women'?
(If you think the above line betrays an unquestioning subscription to ideas about traditional gender traits, be warned that it gets worse. I toyed with blaming it all on the movie but decided not to kid. Nothing reveals where we come from like talking about our likes.)

So, is it because women, somehow, tend to know what they want much better than men do? Personal preferences for a specific kind of personality, down to some idea of the proportion of courtesy, assertiveness, humour, sensitivity, empathy and what not. Not to say these evaluations are clinically applied, as women do yield to reasonable recalibration on the ground (after all women are human too! - ok now I need a 'Get Out of Jail Free' card). My point is about the possession of such detailed outline in the first place, which men do not have. Of course, it would be quite unseemly for a man to admit to having such detailed expectations of 'his girl'. But in most cases, I allege, there is no such outline at all!

It is easy to mix this up with the general impression that men are more 'easily impressed', compared to women. 'Evolutionary wiring' explanations have been offered for the same. But even over and above that, a shade of nuance is needed in explaining the hazily defined preferences.

This seems to have been overlooked - which is where I come in : possibly, a man is never fully interested in a woman. He is only interested in how they relate to each other. It is not that he is apathetic to her personality in entirety, but beyond a point most things do not really matter to him fundamentally.

I don't make this point in absolute terms, but only relative to a woman's approach. As long as it works for him, most other aspects of her personality are incidental. Of course, he'd develop his likes/dislikes about them over time but hardly are they ever his primary considerations.

Someone with a yen for crude reduction may say that I just took my own sweet time to say something that was common knowledge: the porcine nature of man. Perhaps I did - so, can I have my Get out of Jail Free card please? Thank you. That will be all.

Mannarthudi Jeyakrishnan just wants to be understood. And what he principally likes in his women is that they understand him.

PS: In the next post I am going to make even less sense. So if you plan to read it, and you have not seen the movie, please help yourself to the story here.Skip the last paragraph if you are the kind who wants to 'see how it ends'.

(to be continued)

28

2011-04-19T11:30:00.001+05:30

grasses that stay hidden
grasses that don't...
the same withering

- Koboyashi Issa

26, 27

கவிதானுபவம்

2011-04-17T10:37:00.001+05:30

இன்றொரு சிற்றிதழில் ஒரு கவிதை படித்தேன்.
ஒத்துக்கொள்கிறேன். எனக்கு கவிதையைப் பற்றி ஒன்றும் தெரியாது.
தெரியாதவற்றைப் பற்றி வாயாடுவதில்லை என்று புத்தாண்டு சபதம், ஆதனால் என் கவிதானுபவத்தைப் பற்றி ஒன்றும் சொல்லப்போவதில்லை.

நல்ல கவிதைகள் அவற்றின் வாசகர்களை கண்டடையும் தன்மையுடையவை என்று சொல்லக்கேள்வி.

அதனால், அக்கவிதை, அதன் வாசகரை கண்டடையும் பொருட்டு இவ்விடம் இடுகிறேன்.

கவிஞர்: தபசி
இதழ்: உயிர் எழுத்து, ஏப்ரல் 2011

மண்ணில் புரண்டு கோப்பையைக் கடித்த மாவீரன்
செப்டம்பர் 13, 2010
யு.எஸ்.ஓபன் க்ராண்ட்ஸ்லாம் டென்னிஸ்
ஆடவர் இறுதிப் போட்டி
ஸ்பெயின் நாட்டின்
ரபேல் நடாலும்
செர்பியாவின் ஜோக்கோவிக்கும்
மோதுகின்றனர்
முதல் செட்டை 6-4 என
நடால் கைப்பற்ற
இரண்டாவது செட்டை
7-5 என ஜோக்கோவிக் ஜெயிக்கிறார்
மூன்றாவது செட் நடாலுக்குப் போகிறது
நான்காவது செட்டின் எட்டாவது கேம்
ஜோக்கோவிக் அடித்த
முன்னங்கை மட்டையடி பந்து
பக்கவாட்டிலிருக்கும்
எல்லைக்கோட்டுக்கு வெளியே சென்று விழுகிறது
நடாலுக்குத் தாங்க முடியவில்லை
கீழே விழுகிறார்
புரள்கிறார்
குப்புற விழுந்து மண்ணில் கிடக்கிறார்
பரிசளிப்பு விழாவின்போது
ஜோக்கோவிக்கைப் பார்த்து
நடால் சொன்னது
'ஒரு நாள் நீங்களும்
இந்தக் கோப்பையை வெல்வீர், நண்பரே..'
வெற்றிக் கோப்பையை
உயர்த்திப் பிடிக்கும் நடால்
அதன்பின்
செல்லமாக அதைக் கடிக்கிறார்
காமிராக்கள் மின்னுகின்றன எங்கும்