Sunday, April 25, 2010

படிமக்கோவை

ஒரு மாலைப்பொழுதில் நுங்கையிலிருந்து வடபழநி நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தேன். புழுதிக்களேபரத்தைத் தாண்டி கோடம்பாக்கம் மேம்பாலம் வழியாக ஏறினால் உச்சியில் நின்றபடி மனிதப்புழுக்களைப் பார்க்கலாம். லொயோலா கோபுரத்தைப் பார்க்காமல் கீழே ரயிலிலும், தி.நகரிலும், மேனகா வாழ்த்து அட்டை சமீபக்கட்டிடங்களின் மாடியிலும் என்று அடைத்துக்கொண்டு இருக்கிறவர்களைப் பார்த்தபடி தொடர்ந்து நடந்தால், புழுதிசூழ் பயங்கெழு மாநிலமாம் சேகர் எம்போரிய வாசலில் தரையிறங்கிவிடுவேன். மன்னா போளிக்கடை, ஹாலிவுட் பிரியாணிக்கடை, அம்பேத்கர், நெற்றியில் விபூதி வரைந்து கழுத்துப்பட்டி அணிந்த கைரேகை ஜோதிடர் என்று வரயிருப்பவற்றின் அட்டவணை வேகமாக முன்னால் ஓடியது.

மனதின் முன்னோட்டத்தை முறியடிக்கும்படி ரங்கராஜபுரத்தில் காலிட்டுச்செல்லும்படி செல்ல வேண்டும் என்று எண்ணம். பாலத்தின் கீழ் உஸ்மான் சாலையில் போகாத சந்து எதற்குள்ளாவது போயிருக்கலாம். ஆனால் பாலம் ஏறியாகி விட்டது, இனி இறங்கிய பிறகு தான் பாதையை மாற்றிக்கொள்ள முடியும்.

உஸ்மான் சாலை முடிவில் குளியல் சாதனக்கடையின் பெயர் கில்மா (சின்னி ஜெயந்த் பங்குதாரர் என்பது என் துணிபு), அதைத் தாண்டி ஸ்டாலோனும், லெக்ஸ் லூகரும் பரிந்துரைக்கும் உடற்பயிற்சி நிலையம். அதற்கும் டாடா உடுப்பி ஓட்டலுக்கும் இடையில் ஒரு கோவில் உண்டு. பாலத்தில் ஏறி நடக்கும்போது இடக்கப்பக்கம் இதெல்லாம் வரும். அதே நடைபாதையில் எதிரில் ஒருவர் நடந்து பாலம் இறங்கிக்கொண்டிருந்தார்.

சாம்பல் அரைக்கைச்சட்டை, அதை கால்சட்டைக்குள் புகுத்துவதைக் கடினமாக்கும் புஷ்டி, இடது தோளில் ஒரு தோல் பை. நடந்து வந்துகொண்டிருந்தவர் கோவிலை நோக்கிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். மெதுவாக நடை தளர்த்தி நின்றார்.செறுப்பை கழட்டி, தனக்கு கீழிருந்த கோவிலை நோக்கி, கண்ணை மூடி கும்பிட்டார். அது ஒரு விநோதமானக் காட்சி. நான் பார்க்கும் கோணத்தில் அவர் நின்று கும்பிடுவது தெரிந்தது, கோவிலையோ, சிலையையோ நான் பார்க்கவில்லை. அவர் நின்றுகொண்டிருந்த தளத்தில் தனக்குக் கீழாக இருக்கும் ஒரு விக்ரஹத்தை நின்று வணங்கிக்கொண்டிருந்தார்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக இது என் கற்னையில் நிகழாமல், நிஜத்தில் நடந்த ஒன்று.

கற்பனையாக இருந்திருந்தால் இது கவிதைக்கு வாட்டமாக என்ன ஒரு படிமத்தைத் தருகிறது பாருங்கள்: இவ்வுலகம் பொறுப்புகளாலும், அர்த்தம் நீர்த்த முன்செலுத்துதல்களாலும், அவற்றால் ஆட்கொண்ட மனிதர்களாலும் ஆனது. அவர்களுக்கு பிடிப்பாகவோ, அழகியல் தொகுப்பாகவோ, அர்த்தசாத்தியமாகவோ இருக்கும்படி அவன் சமைத்ததே 'கடவுள்' எனும் கருதுகோள். அந்தத் தனி மனிதனை மனித இனத்தில் குறியீடாகக் கொள்வோமானால், கடவுள் என்ற அவனது தயாரிப்பு, அவனை விட கீழ்நிலையில் இருப்பதாகக் கொள்ளலாம். அவன் அதை வழிபடுவது - அவனது அழகியல் வேட்கை, தனிமனிதனின் அறிவுக்குன்றல், தன் படைப்பே தனக்கு விடுதலை தர வல்லது என்ற நம்பிக்கை - என்று பற்பல வகைகளில் வாசிப்புகளை உருவாக்கலாம். உரைநடை ஆக்கலாம், சந்தம் கைவந்தால் மட்டும் கவிதை ஆக்கலாம்.

இப்போது முடியுமா ? நிகழ்தருணத்தை எடுத்துக்கொண்டு அப்படியே எழுதும்போது அதை பொதுமைப்படுத்துதல்களுக்கு உட்படுத்துகிறோம். சாம்பல் நிறச்சட்டைக்காரரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்த நான் யார்? முதல்பத்தி குறிப்பிட்ட மனிதப்புழு எள்ளலை விட (என் குறுகல் பார்வையைப் பற்றிய சுயஎள்ளல் என்றும் கொள்ளலாம்), இது எந்த வகையில் மேலானது? பிரதிநிதித்துவப்படுத்துதலில் மேலான/கீழான என்ற பேதமெல்லாம் இல்லை. 'அனேக கல்யாண குணங்கள் பொருந்திய ஒருவர்' என்று ஒரு நபரைப் பற்றி சொன்னாலும் அதுவும் ஒரு பொதுமைப்படுத்துதலே. உண்மையின் விஸ்தீரணத்தை எழுத்தில் அடைக்க முடியாது என்பதால் எதுவுமே எழுதுபவனைக் கூச்சமடையச்செய்யும்.

மேலும் குறியீடுகள் எப்படி வாழ்க்கையில் வரும் ? கற்பனையில் தானே வாழ்க்கையை, கருதுகோள்களை குறிக்கும் வகையாக கலைஞன் சித்தரிக்க முடியும் ? உண்மையில் ஒன்று ஒருவாறு நிகழ்ந்ததென்றால் அதன் உண்மை அதுவே. அது வேறொன்றைக் குறிப்பதாகக் கொள்வது கலைஞனின் வசதிக்கு உகந்ததாய் இருக்குமே ஒழிய அது 'உண்மை' அல்ல.
என் இரண்டாம் பத்தியின் கடைசி வரி கூட பலபொருள் கொள்ளக்கூடியது. ஆனால் இது கதை அல்லவே, நிகழ்வாயிற்றே. அதை அதற்கு எப்படி குறியீட்டு அர்த்தப்படுத்துதல்கள் சாத்தியமாகும் ? மேலும் உண்மையை, வாழ்க்கைநிகழ்வுகளை ஒரு படிமக்கோவையாகப் பார்ப்பதும் ஒரு வகைப் பிறழ்வுதானோ?

நிற்பதுவே, நடப்பதுவே என்று அவற்றை நோக்கி முழுப்பாடல் பாடியவரின் கடைசி வரியை முத்தாய்ப்பாக்கிக்கொள்கிறேன்.
"காண்பது சக்தியாம். இந்தக் காட்சி நித்யமாம்".


Tuesday, April 20, 2010

Flippin'

It seems I am compelled to explain to the world why I - to borrow the words of Monty Python - flatulate in the general direction of T20. When allegedly self-respecting cricketers participate then it is respectable, no ? Experts write about it. India is good at it - we won the first 'world cup'. It is a change of guard they say. It is blancophilic, pro-colonialist to stick to old sober formats. It is elitist to deride the face-painting six-hollerers. Needless to say it is anti-feminist too.

For all ye near extinct cricket lovers, don't you think the bookcricket world cup is up next ? Imagine India winning and then some extrapolation about who should retire will possibly be made. And then I expect self-respecting journalists writing insightful articles about this:

It is a format that really challenges the technical acumen of the players
and the captain. You need to adapt the flipping techniques on the fly factoring
in the texture of pages, tuning the nimbleness of the flipping fingers etc. The
dynamics of the format demand the quick thinking and level headed youngsters
are best suited for adaptive play.The world cup victory
assures us that we can confidently think of the change of the old guard as the
future of Indian cricket is in safe hands




PS: recycled old text written circa IPL1.

Monday, April 19, 2010

27

The pheasant cries
As if it just noticed
The mountain

-Koboyashi Issa

Sunday, April 18, 2010

Pluckation

Int. Day.
Restaurant at the end of the universe

Me: Please cancel my order
Waiter: Sir...
Me: Yeah...
Waiter: சொல்லியாச்சு சார்..இதொ வந்துரும்
Me: இதையே தான் சொல்லிட்டிருக்கீங்க அப்பொலேர்ந்து..நானும் உட்கார்ந்திருக்கேன் கோயானாட்டம்
Waiter: சாரி சார்
Me: என்ன சாரி...this is ridiculous...ஒரு epiphanyக்கு இவ்வளொ நேரமா ?
Waiter: எல்லாரும் அதே கேக்குறதுனால கொஞ்சம் டயம் ஆவுது சார்...இதொ வந்துரும்
Me: அப்பொ நீங்க முதல்லயே சொல்லணும்ல...இது லேட்டாகும் வேண்டாம்னு... I want to see the manager
Waiter: இல்ல சார்...நல்லா டேஸ்டா இருக்கும் சார்
Me: ஹ்ஹ்ம்ம்.....சரி..இங்க நிக்கிறதுக்கு கிச்சன்லயாச்சும் போய் பாருங்க...அடுப்பு பத்த வச்சாங்களான்னு

Monday, April 12, 2010

Fooled by Randomness

As I am writing these lines I see the following headlines on my Bloomberg
-
Dow is up 1.03 on lower interest rates
-Dollar down 0.12 yen on the higher Japanese surplus


and so on for an entire page. If I translate it well, the journalist claims to provide an explanation for something that amounts to perfect noise. A move of 1.03 with the Dow at the 11,000 constitutes less than 0.01% move. Such a move does not warrant an explanation. There is nothing that an honest person can try to explain ; there are no reasons to adduce. But like apprentice professors of comparative literature, journalists paid to provide explanations, will gladly and readily provide them.

- Fooled by Randomness, Nassim Nicholas Taleb.


It is hard to rid oneself of the notion that one is somehow a unique snowflake. I - belong to large swarm of the population that rejects self- help books or even popular literature. They are meant for others. And don't worry - this post is not about how I was wrong all along and I have now found my bible. I continue to believe in the wilde dictum that 'art is superbly sterile'. One is reluctant is to claim to be influenced by a book. To hear the statement: book X changed my life is cringeworthy. The milder version: 'book X changed the way I think about Y' is amusing and cringeworthy in that order. However, one likes to believe 'well read' is a compliment. The cumulative is something but the details are vulgar.

The awareness of the existence of a certain thought processes similar to one's own. A more fluent putting in words, of what one may have said all along, is sometimes a reason why one likes a book. When the book is widely regarded as 'thought provoking' and 'insightful' it may be a rash thing to say. But hey why else does one have one's own wall on the net for.Somewhere in the 20th century, it has become acceptable (even endearing) to be brash.I have taken it upon myself to be the knight in shining armor, defending humility (in others that is). So I actually fail in my noble duty when I endorse a book noted for the author's sweeping statements and bluntness. As truth needs to be told: the book is good.



The crux of the book as I like to interpret it is: 'actually, nobody has a clue'. My reading it was kinda preaching to the converted (well, my reading it wasn't the preaching, but I got tired wrestling to get the idiom right so I let it be). The book aims to deflate anyone who is given to reverence of any kind for anything - people, institutions, history -and everything else in sighting distance .

But - a word crucial in every literary review - a critic must talk about both sides. Where Taleb falls short is coming across as 'sure of himself' amidst a whole book claiming 'every man to himself, there's nobody to look up to'. Sure he talks about the vulnerability of it, the near inevitability of disaster and ends the book sounding dangerously close to self-help. But the kind of fear of being alone in a bulwarkless universe - is something that did not come across in the book. Are he (and so many of his readers) so much at peace with tackling the 'slings and arrows of outrageous fortune' by themselves ? "All the best !" I'd say sarcastically as if I've gone about living several times.

I see that I managed to say I didn't like something because it could have been soomething else. Su.Ra would have disapproved.

But, in doing what I did I uphold a strong tradition in literary criticism. I am sure someone must've told Hemingway that in his latest work, he had been disappointing parsimonious with characters. "It should've been :The Old Man, the sea and the Pirates".

Wednesday, April 7, 2010

Poets Cornered

விதியினை நகுவன அயில்வழி- பிடியின்
கதியினை நகுவன தளர்நடை-கமலப்
பொதியினை நகுவன புணர்முலை- கலைவாள்
மதியினை நகுவன வனிதையர் வதனம்
- பால காண்டம், கம்பராமாயணம்

"X is mocked at by Y (which is greater)" is the framework of this verse.


I maintain a largely hostile attitude towards verse libre- particularly in Tamil. There has been a historical overemphasis on capturing the moment and expressing, to the extent of viewing form and conscious sculpting as antithetical to art itself.I find spontaneity hard to see spontaneity as its own argument.The pretense of spontaneity is sometimes at the core of a poem.

There has been a lot of lip-service paid to the expression: 'knowing the grammar before breaking it', that I am bordering cynical on that. But there are some pretenses of spontaneity that do pull me back, make me enjoy and even believe (or atleast want to believe) the importance of 'the moment', the afflatus overpowering rules. (a la ஆத்திரம் கொண்டவர்க்கே கண்ணம்மா/ சாத்திரம் உண்டோடீ)

How would have Kambar written the above verse ? Surely surely not in the same order of the lines above. The first line in all probability came last. After he had comparators for the others, he struggles to find comparators for the spear-like gaze of the women. The gaze mocks at the rule of finding a comparator. He has to break the rule or atleast there is a pretense of grasping for a comparator and failing - and making a poem out of it. He presents an exceedingly convincing exceptional situation where one cannot be bound by the rules when floored by beauty.

Kambar is all about lovely visual comparisons and exaggerations (பொய்யோ எனும் இடையாள்). So to see him stumped - even if only once - and even if he is just pretending for effect, elevates this verse to great heights. And reminds of me of a little something written about half a century later by Matsuo Basho:

It's like nothing
They compare it to
The summer moon



PS: I am sucker for works where the artist presents his struggle (or his feigning of it) for finding expressions.

Sunday, April 4, 2010

Thoughts sparked by: "Husbands and Wives"


I dismiss Bhagat Singh without much deep consideration.
I don't think Sex,Lies and Videotape should be considered a classic.
Woody Allen's "Husbands and Wives" is one awesome film.

In this post I shall proceed to connect these three seemingly disparate statements. To do that first the reader must know where I am coming from:

I worry I will go through life and learn little from it. I wanted to say 'everyone worries that they will go through life and learn little from it'. But why hide behind numbers ? Why pretend my concern is universal when it is not.

Yes this is my dominant, principal concern in a world shaken by famine, genocide, financial turmoil and the prospect of arthritis.
The world does not concern me as much as my limited understanding of it does. Worse still is the realization that there are wrought-iron bounds to my understanding - not much different from a physical disability. This realization has been afforded to me by the heralded teacher that is life, on various occasions with varying degrees of politeness.
Sometimes I make light of it saying: the only thing we learn from history is that we learn nothing from it. That's very palliative.

Steven Soderbergh was 25 when we wrote Sex,Lies...what the deuce could he have known for the Library of Congress to deem his work "culturally, historically, or aesthetically significant." Historically ! Really, really ! Matter of fact, I liked his latest: 'The Informant' much more than 'Sex Lies..'. That's just an observation though, am not imposing a condition that a later work has to be better. Because creation is not a perfection translation of understanding.

As a solipsist perpetually making text edits to the first edition of the hitherto unwritten autobiography, I look back a lot. Sometimes I find a time when I knew more -wider and deeper - than what little I know today. That is disturbing. And this isn't like not knowing today what the Bolzano Weierstrauss theorem is. Those things reasonably evaporate with disuse. This is the generalia, intimate understanding with 'truth' variety, where, with the progression of time, there should only be an elevated understanding.

To have that foundation shaken is unsettling. Opinions changing with time is one thing, but the basis for changes becoming less sound with the progression of time, is another thing altogether. Apart from making one lose respect for one's own opinions it makes it virtually impossible to take that of others' seriously. Surely not that of a 23 year old holding court about society, theology, politics etc. When one is reluctant to engage in discourse, one starts deeming oneself to be as a nonparticipant obsever, as times floats past. That too not out of a presumed sagacity but because every other mode of behavior has been rendered impossible. Is this rude to the rest of the world ? Only if the rest of the world was of the opinion of that it was unchanging.

When one can't throw oneself behind ideas, much less can one throw oneself behind people. Forcing oneself to make dips into 'reality' doesn't work either, when one is like the bird from the Chandogya Upanishad which constantly watches its twin eat the fruit. Anyway, one rests assured, existence is seldom led by rationality unlike the struggling folks in Husbands and Wives.The everyday is meant to be clogged by rituals and people, so that contemplation is suitably secluded to the harmless otherwordly corners.

Even this is not well expressed enough, so I will default to a quotation:

"..this is what is was meant to live. To go on living. To do with passion and determination, absurd, senseless things for which it was impossible to find justification and which continually placed the person who did them in a state of slavery, of hypocrisy.." (Two Adolescents, Alberto Moravia)

The sun shines bright this Sunday afternoon.

PS: podcasted the same for the benefit of தமிழ்கூறும் நல்லுலகு



Husbands and Wives...